ลิงหลาน นอกจากจีอู๋ปู้ซิวแล้ว คนอื่นๆ อดตกตะลึงไม่ได้ โดยเฉพาะหลี่ซื่ออวี๋ หน้าของแข็งทื่อไปชั่วขณะ
หลี่หลานเฟิงเห็นแบบนั้นก็เอ่ยด้วยรอยยิ้มเจื่อนว่า “หมายเลขแปด ตอนนั้นเพราะว่าฉันอิจฉาก็เลยวางแผนแย่งตำแหน่งติดตามหัวหน้าของนายมา ฉันทำผิดต่อนายแล้ว หายนะครั้งใหญ่นี้ทำให้ฉันรู้แล้วว่า ฐานะ ระดับอะไรต่างไม่สำคัญเลย สิ่งสำคัญที่สุดคือพวกเพื่อนๆ นายให้อภัยฉันด้วยนะ”
หลี่ซื่ออวี๋ได้ยินคำพูดก็ได้แต่แค่นเสียงเหอะ หันหน้าไปอีกทางโดยไม่พูดอะไร เขารู้ว่าสีหน้าของตัวเองผิดปกติอยู่บ้าง ถ้าเกิดมีอุปกรณ์วงจรปิดกำลังจับภาพอยู่ละก็ เกรงว่าคงปรากฏพิรุธออกมาแล้ว หลี่หลานเฟิงกำลังช่วยเขาปกปิดอย่างไม่ต้องสงสัย เพียงแต่เขาไม่ชินกับการแสดงละคร ไม่รู้ว่าควรจะรับมืออย่างไร
เซี่ยอี๋เห็นแบบนั้นก็รั้งแขนของหลี่ซื่ออวี๋ไว้และพูดว่า “พวกเขารอดชีวิตมาได้ก็คือความโชคดีแล้ว ยังไปนึกถึงเรื่องก่อนหน้านี้ทำไมเล่า นายว่าจริงไหมล่ะ หมายเลขแปด”
หลี่ซื่ออวี๋เห็นทุกคนมองเขาด้วยสีหน้ายิ้มแย้ม เขาก็ได้แต่ทำหน้าหนาตอบว่า “ช่างเถอะ เรื่องเมื่อก่อนก็ไม่ต้องพูดถึงแล้ว”
หลี่หลานเฟิงค่อยถอนหายใจด้วยความโล่งอก เขาเดินขึ้นหน้าก่อนจะกอดหลี่ซื่ออวี๋ฉับพลัน กล่าวว่า “ขอบคุณที่นายเข้าใจและยกโทษให้นะ…” มีเพียงหลี่หลานเฟิงที่รู้ว่า ตอนที่เขาเอ่ยคำพูดนี้ เขาไม่ได้แสดงอยู่…เขาหวังจริงๆ ว่าสักวันหนึ่งในอนาคต หลี่หลานเฟิงสามารถเอ่ยคำพูดประโย
