คนี้กับอีกฝ่ายได้เหมือนกัน แต่หลี่หลานเฟิงก็รู้ว่า นี่อาจจะเป็นความเพ้อฝันของเขา
หลิงหลานเห็นดังนั้นก็ตบมือทันใดและเอ่ยว่า “ฝังความแค้นในอดีตได้ก็ดีแล้ว ต่อไปต้องสามัคคีกันเข้าไว้ อย่าขัดแย้งกันเองอีกล่ะ” คำพูดของหลิงหลานประกาศว่าเรื่องนี้สิ้นสุดลงเพียงเท่านี้ ทุกคนต้อนรับหลิงหลานกับหลี่หลานเฟิงเข้ามาในห้องอย่างตื่นเต้นระคนยินดี
ส่วนหลี่หลานเฟิงก็รั้งตัวหลี่ซื่ออวี๋ไว้ ทั้งคู่นั่งอยู่บนเตียงของหลี่ซื่ออวี๋ แล้วกระซิบกระซาบกัน ดูเหมือนพวกเขาฝังความแค้นในอดีตได้จริงๆ
มีเพียงตัวหลี่หลานเฟิงที่รู้ว่า เขาที่ดูสงบนิ่งนั้น ความจริงแล้วภายในใจของเขายังคงตกตะลึงมาก เมื่อเขาเห็นหลี่ซื่ออวี๋ ต่อให้เขาที่เชี่ยวชาญด้านการเสแสร้งก็แทบจะเผลอหลุดเหมือนกัน เนื่องจากหลิงหลานที่น่าตายนี้ไม่ได้บอกเขาก่อนล่วงหน้าเลยว่า หลี่ซื่ออวี๋จากตระกูลของเขาก็เข้าร่วมหน่วยรบของเขาด้วยเหมือนกัน
พอเห็นหลี่ซื่ออวี๋ทำหน้าใสซื่อบริสุทธิ์ หลี่หลานเฟิงก็อดลอบถอนหายใจไม่ได้ ตระกูลหลี่ของพวกเขาติดหนี้หลิงหลานอะไรกันแน่นะ ไม่เพียงแค่เขาที่เข้าร่วม กระทั่งหลี่ซื่ออวี๋ที่ไม่สามารถเข้าร่วมหน่วยรบก็เข้าร่วมด้วย…แต่ในใจเขากลับเริ่มภาคภูมิใจอย่างควบคุมไว้ไม่อยู่ อย่างที่คิดไว้เลย กระต่ายสามารถทำเรื่องที่คนอื่นทำไม่ได้จริงๆ
ถ้าหากอนาคตมีความช่วยเหลือของกระต่ายละก็ เขาจะหลุดพ้นจากสิ่งที่เรียกว่าโชคชะตาได้เหมือนกันหรือเปล่านะ…แววตาข
