ุดล่ะ ไม่อาจแน่ใจได้ว่าโรงเรียนไม่มีคนที่กลายพันธุ์ทางจิตเหมือนกับนายเลย…ระมัดระวังทุกอย่างเอาไว้นะ!”
รอยยิ้มของหลี่หลานเฟิงก่อนจะจากไปทำให้ในใจหลิงหลานเกิดความระแวดระวังขึ้นมา หลี่หลานเฟิงรู้อะไรกันแน่นะ? หลิงหลานถามเสี่ยวซื่อท่ามกลางความสงสัยว่าคิดยังไงกับหลี่หลานเฟิง ไม่นึกเลยว่าคำตอบของเสี่ยวซื่อจะทำให้หลิงหลานงงหนักกว่าเดิม
เสี่ยวซื่อบอกว่า ความรู้สึกโดยรวมของหลี่หลานเฟิงคนนี้ทำให้เขาคุ้นเคยอยู่บ้าง แต่หลี่หลานเฟิงเก็บงำเอาไว้ลึกมาก กลิ่นอายที่รั่วไหลออกมาจางๆ เหมือนกับเป็นคนรู้จักของพวกเขา แต่มันก็แฝงความรู้สึกไม่คุ้นเคยอยู่นิดหน่อยด้วย ในระหว่างที่เสี่ยวซื่อพูดก็เปรียบเทียบออกมาไม่ได้เลยว่าเขาเหมือนกับใคร บางทีถ้าเกิดได้ปฏิสัมพันธ์กับอีกฝ่ายหลายครั้งแล้ว เขาอาจจะหาของที่เป็นประโยชน์มากกว่านี้ก็ได้…
เอาเถอะ เสี่ยวซื่อก็ไม่มีคำตอบอะไรดีๆ เหมือนกัน หลิงหลานได้แต่โยนเรื่องหลี่หลานเฟิงไปไว้ที่ด้านหลังสมอง ในเมื่อตอนนี้หลี่หลานเฟิงดูไม่เหมือนคนมีเจตนาร้าย หลิงหลานก็ไม่อยากสิ้นเปลืองความคิดเกี่ยวกับเขามากนัก เพราะว่าเธอต้องเริ่มทำภารกิจต่อไปแล้ว
ถึงแม้ว่าลั่วล่างกลับไปรักษาตัวต่อที่ศูนย์วิจัยแพทย์ทหาร แต่การคัดเลือกกลุ่มพิธีการที่ต้อนรับเหล่าผู้ทดสอบ ไม่อาจหยุดลงเพราะการรักษาตัวของลั่วล่างได้ หลิงหลานพาอู่จย่งกับเซี่ยอี๋เริ่มดำเนินกิจกรรมการคัดเลือกภายในกลุ่มนักเรียนใหม่ หลายวันต่อ
