ต้องแล้ว
สายตาที่ตกตะลึงของบุคลิกเย็นชาสุดขีดไม่ได้ย้ายออกไปจากดวงหน้าของหลิงหลานเลย แต่หลิงหลานที่กำลังเดือดดาลหมดความอดทนแล้ว เธอถลึงตากล่าวอย่างโมโหว่า “มองอะไร นายแม่งยอมจำนนหรือยัง?”
“….” บุคลิกเย็นชาสุดขีดเงียบไป เขาถูกเขกหัวอยู่ในมืออีกฝ่าย เขายังไม่ยอมจำนนได้อีกเหรอ?
หลิงหลานเห็นท่าทีให้ความร่วมมือของบุคลิกเย็นชาสุดขีดก็อารมณ์ดีขึ้นเล็กน้อย เธอตบศีรษะของลั่วล่างเบาๆ ฉับพลัน กล่าวว่า “ถ้าทำแบบนี้แต่แรก ก็ได้แล้วไม่ใช่เหรอ” บางทีหลิงหลานอาจจะสังเกตเห็นสีหน้าหมดกำลังใจของบุคลิกเย็นชาสุดขีดเลยกล่าวขึ้นอีกว่า “อีกอย่าง ฉันเป็นลูกพี่ของนาย แพ้ให้ลูกพี่มีอะไรน่าหดหู่ใจกัน ไม่มีความก้าวหน้าเลยจริงๆ”
เขาไม่มีความก้าวหน้าเหรอ? เขาดีกว่าบุคลิกหลักนิดหน่อยมาตลอดเถอะ…บุคลิกเย็นชาสุดขีดอดนิ่วหน้าไม่ได้ เขาไม่ยอมรับคำวิจารณ์นี้ “แต่บุคลิกหลักอ่อนแอแบบนี้จะไม่โดนลูกพี่ดูถูกมากกว่าเดิมเหรอ?” บุคลิกเย็นชาสุดขีดเริ่มกังวลตำแหน่งของบุคลิกหลักในสายตาของลูกพี่โดยไม่รู้ตัว
“ตอนนี้ให้บุคลิกหลักออกมาเถอะ” หลิงหลานต่อยอีกครั้ง ซัดความรู้สึกห่อเหี่ยวใจของบุคลิกเย็นชาสุดขีดจนกระเด็นลอยไป บุคลิกเย็นชาสุดขีดไม่อยากทนรับกำปั้นของลูกพี่อีกต่อไปแล้ว ได้แต่เชื่อฟังปล่อยให้บุคลิกหลักออกมา
“ลูกพี่ นายจัดการบุคลิกอีกอันแล้วเหรอ?” เมื่อลั่วล่างออกมาก็เอ่ยด้วยความยินดี ลั่วล่างปราบบุคลิกครั้งแล้วครั้งเล่าก็รู้สึ
