กว่าตัวเองแข็งแกร่งขึ้น เมื่อใช้พรสวรรค์ก็รู้สึกว่าทำได้ราบรื่นแล้ว
“ใช่แล้ว ยินดีด้วยที่นายหลุดพ้นจากความทุกข์แล้ว” หลิงหลานเห็นลั่วล่างออกมา อารมณ์ที่เดิมทีเดือดดาลก็มีแนวโน้มว่าจะสงบลงอีกครั้ง น้ำเสียงราบเรียบ อารมณ์เย็นชาเหมือนตามปกติ ลั่วล่างที่เป็นบุคลิกหลักไม่ได้สังเกตเห็นความผิดปกติอะไร ส่วนบุคลิกเย็นชาสุดขีดอีกทางด้านหนึ่งกลับรู้สึกได้ถึงความเปลี่ยนแปลงของกลิ่นอายหลิงหลาน เสียงเคร่งขรึมเย็นชาเหมือนเดิม เย็นเยียบเหมือนเดิม แต่เมื่อเทียบกับตอนที่ต่อสู้กับเขาแล้ว มันกลับดูอบอุ่นมาก ที่แท้ต่อให้เป็นท่าทีเย็นชา แต่เมื่อเขาเผชิญหน้ากับบุคลิกที่แตกต่างกันก็จะปฏิบัติคนละแบบเช่นกัน
นี่เป็นครั้งแรกที่บุคลิกเย็นชาสุดขีดเกิดความรู้สึกที่เรียกว่าความอิจฉา เขาอิจฉาบุคลิกหลักที่สามารถได้รับความความรักและความห่วงใยของลูกพี่
ลั่วล่างเป็นเด็กฉลาด เมื่อเขาได้ยินหลิงหลานพูดแบบนี้ก็พลันเอ่ยด้วยความตื่นเต้นยินดีว่า “หาบุคลิกเย็นชาสุดขีดเจอแล้วเหรอ?”
“อื้อ รีบไปปราบสิ ยาปลุกที่นายโดนก็เกือบจะจัดการได้แล้วเหมือนกัน” หลิงหลานกล่าวเรียบๆ
“อย่าพยายามขัดขืนล่ะ สุภาพบุรุษพูดคำไหนคำนั้น” น้ำเสียงของหลิงหลานเปลี่ยนไปฉับพลัน กลายเป็นเย็นชาเคร่งขรึมอย่างผิดปกติ บุคลิกเย็นชาสุดขีดรู้ว่านี่เป็นคำพูดที่เอ่ยกับเขา เป็นบุคลิกเหมือนกัน แต่ว่าปฏิบัติแตกต่างกันโดยสิ้นเชิง เห็นได้ชัดว่าน้ำเสียงนั้นต่างจากน้ำเสียงเ
