ป็นถึงเจินเหรินแห่งนิกายมาร ด้านหลังก็มีเจินจวินหนุนหลัง หากคิดหาตัวจริงออกมา เกรงว่าเหลือบ่ากว่าแรงแล้ว”
เอ่ยถึงตรงนี้ เสียงของจงซินพลันเยียบเย็นแฝงรังสีอำมหิต
“ในเมื่อหาตัวยากนัก ก็มิควรเสียเวลา เพียงออกคำสั่งเดียว ”
“ทารกที่เพิ่งถือกำเนิดทั้งหมด จงสังหารเสียให้สิ้น!”
“เช่นนั้น แม้เจินเหรินจะยิ่งใหญ่เพียงใด แต่ไร้กายให้เกิด ก็ไร้สิ่งให้ฝึก!”
“สังหารทารกทั้งหมด…”
สิ้นคำ ชิ่งอ๋องก็หลับพระเนตรลง แน่นอน พระองค์มิใช่โง่เขลา แผนชั่วร้ายนี้ ก็ทรงคิดถึงแล้วเช่นกัน เพียงแต่ไม่อาจลงมือด้วยพระองค์เอง
ด้วยแผนนี้…เลวร้ายเกินไป ยิ่งกว่านั้น หากฆ่าทารกจนหมด ก็คือการทำลายรากฐานของระเบียบแห่งราชสำนักเต๋า
เมื่อไร้เด็กเกิดใหม่ ประชากรลดลงทุกปี แล้วจะยังปกครองแผ่นดินต่อได้อย่างไร?
…แต่ถ้าขุนนางเสนอขึ้นมาเอง ก็ไม่เป็นไร
เมื่อคิดถึงตรงนี้ ชิ่งอ๋องยิ้มบาง
“ข้อเสนอของอ้ายชิงช่างเยี่ยมยอดนัก แต่จะต้องมอบให้ผู้ที่จงรักภักดีและทำการรอบคอบจึงเหมาะ”
“…หรือว่าให้อ้ายชิงเจ้ารับไปดี?”
จงซินไม่รั้งรอแม้ครึ่งลมหายใจ
ก้มหน้าคารวะ “ข้าน้อยน้อมรับบัญชา!”
“ดีมาก” ชิ่งอ๋องพยักหน้า
“…ช่วงนี้ข้าจะอ้างว่าประชวร พักรักษาในวัง ไม่ออกว่าราชการ เรื่องนี้ทั้งหมด…ก็ฝากให้อ้ายชิงแล้ว เชื่อว่าเจ้าจะไม่ทำให้ข้าผิดหวัง”
หลังสิ้นรับสั่ง ในพระทัยของชิ่งอ๋องพลันทอดถอน
เสียดายนัก บุรุษมากความสามารถเช่นนี้ ย่อมไม่อาจปล่อยให้อยู่ต่อได้
