ท่านอ๋องทรงยกยอเกินไปแล้ว”
จงซินสั่นศีรษะ เอ่ยเสียงเรียบ
“ข้าน้อยก็เพียงทำหน้าที่ของขุนนางที่ซื่อตรงเท่านั้น”
ชิ่งอ๋องยิ้ม
กระแสรับสั่งพลันเปลี่ยน “ในเมื่อเจ้าเป็นขุนนางที่ซื่อตรง ก็บอกข้ามาตามตรงเถอะ หากอยากรับมือกับจงกวงแห่งนิกายมาร…ควรทำเช่นไร?”
“ราชสำนักเต๋าแห่งเจียงตงนั้นพึ่งพามิได้”
“เจ้าเฒ่าแห่งหอดาราศาสตร์นั่น, กลับกล่าวว่าชะตาของข้าสิ้นสุดแล้ว, ภายนอกมีศัตรูที่แข็งแกร่ง, ภายในมีคนเลว, สู้ยอมจำนนแต่เนิ่นๆยังจะดีกว่าการดื้อรั้นต่อต้าน…”
กล่าวมาถึงตรงนี้, ท่านอ๋องแห่งแคว้นชิ่งก็ได้มองไปยังจงซินอีกครั้ง
อย่าได้ดูที่ปากของเขาพูดอย่างไม่ใส่ใจ, ตามจริงแล้วกลับเชื่อไปแล้วสามสี่ส่วน, มิเช่นนั้นเมื่อครู่ก็คงจะไม่จงใจใช้เรื่องการนำทัพด้วยตนเองมาทดสอบจงซิน
“กราบทูลท่านอ๋อง”
จงซินเอ่ยต่อ
“ในสายตาข้าน้อย สิ่งเร่งด่วนขณะนี้ ควรสืบสวนทั่วทั้งแว่นแคว้น ทารกที่เพิ่งถือกำเนิดยังไม่ครบหนึ่งขวบทุกคน ต้องตรวจสอบอย่างเคร่งครัด”
“อย่างไรเสียตามข่าวสารจากหอดาราศาสตร์ จงกวงนั้นคือผู้กลับชาติมาเกิด”
“ขณะนี้ยังเป็นทารก หากแม้มีวิชาเทพติดตัวอยู่บ้างก็ยังต้านทานได้ง่าย แต่หากปล่อยไว้จนเติบใหญ่ วันหน้าจะยิ่งอันตรายยิ่งขึ้น!”
ชิ่งอ๋องพยักหน้าช้า ๆ “ข้าก็รู้ดีเรื่องนี้ จึงส่งคนมากมายไปค้นหาตามหมู่บ้านต่าง ๆ ต้องหาตัวมันมาให้ได้!”
“ขอประทานอภัย วิธีนั้นผลอาจน้อยนัก”
จงซินสั่นศีรษะ
“ว่ากันว่าเจินเหรินจงกวงเ
