ยากกอดคนตรงหน้า แต่ว่าคนๆ นี้คือลูกพี่หลานที่เขาเคารพรักมากที่สุด ต่อให้ทั่วทั้งร่างกายของลั่วล่างร่ำร้องว่าต้องการ เขาก็ฝืนข่มกลั้นตัวเองไม่ให้กระโจนเข้าไปหาลูกพี่หลาน
การที่เขามีความคิดเบี่ยงเบนต่อลูกพี่หลาน ลั่วล่างคิดว่านี่เป็นการหมิ่นเกียรติลูกพี่ของเขาอย่างหนึ่ง แน่นอนว่ายังมีเหตุผลอีกข้อหนึ่ง ลั่วล่างคิดว่ากระโจนเข้าไปหาก็ไม่มีประโยชน์ ลูกพี่หลานจะต้องตบเขาตายในฝ่ามือเดียวแน่ๆ…
หลิงหลานเห็นว่าจนกระทั่งตอนนี้ลั่วล่างยังคงสติไว้ได้นิดหน่อย เธอก็โล่งใจโดยพลัน เธอกลัวมากที่สุดว่าตอนนี้ลั่วล่างจะถูกยาปลุกทำให้จิตใจเคลิบเคลิ้ม จนสุดท้ายไม่อาจเปิดใช้งานพรสวรรค์ได้
หลิงหลานไม่กล้าชักช้าอีกต่อไป เธอรีบบอกวิธีแก้ไขให้ลั่วล่าง ลั่วล่างฟังแล้วแววตาก็สว่างโรจน์ขึ้นมาฉับพลัน ถ้าหากสามารถแก้ไขปัญหาเรื่องที่เขาไม่อาจควบคุมการเปิดใช้งานพรสวรรค์ของเขาได้เพราะเหตุนี้ละก็ การทนทรมานในครั้งนี้ก็นับว่าไม่ขาดทุนเหมือนกัน ดังนั้นเขาจึงพูดว่า “มาเถอะ ลูกพี่ ถ้าฉันสูญเสียสติไปจริงๆ นายก็อัดฉันให้ตื่น…”
แววตาของลั่วล่างเผยร่องรอยความอำมหิตออกมา เขาลงมืออย่างโหดเหี้ยมต่อตนเองเสมอ ต่อให้ร่างกายเต็มไปด้วยบาดแผล เขาก็จะทำภารกิจครั้งนี้ให้สำเร็จจงได้ เขา…ลั่วล่างจะให้ยาปลุกนิดๆ หน่อยๆ มาทำลายเขาได้ยังไงกัน
“ดี!” หลิงหลานได้ยินคำพูดก็พยักหน้าหนักๆ เวลานี้ไม่อนุญาตให้เธอใจอ่อนเช่นกัน
ลั่วล่างผลักมือของหลิงหล
