ยไม่ยอมเอ่ยปากก่อนแน่นอน เขาตัดสินลงมือก่อน เอ่ยถามอย่างเย็นชากับชายหนุ่มในชุดเครื่องแบบสีขาวที่เห็นได้ชัดว่าเป็นผู้นำกลุ่มนี้ เพียงแต่ไม่รู้ว่าเป็นนักเรียนดีเด่นของภาควิชาไหน “นายให้คนวางแผนพาฉันมาที่นี่ใช่ไหม?”
ชายหนุ่มชุดขาวหัวเราะพลางตบมือ “ฉลาด!”
“มาหาฉันมีธุระอะไร? ฉันคิดว่า ฉันไม่เคยเจอนายมาก่อน ก็น่าจะไม่ได้ล่วงเกินนายสิ” ลั่วล่างเอ่ยถาม
ชายหนุ่มชุดขาวหัวเราะพลางตอบกลับว่า “ฮ่าๆ ไม่อยู่แล้วสิ ความจริงแล้วฉันแค่อยากเป็นเพื่อนกับนายก็เท่านั้น”
ลั่วล่างได้ยินคำกล่าวก็เอ่ยอย่างดูถูกว่า “เป็นเพื่อนกัน? ใช้วิธีการชั่วร้ายแบบนี้เนี่ยนะ?”
ชายหนุ่มชุดขาวขมวดคิ้ว เอ่ยด้วยใบหน้ากลัดกลุ้มว่า “หย่งกวงไม่ได้บอกนายเหรอว่า ฉันมีธุระกับนาย?”
“ใช้ข้อความหลอกให้ฉันไปศูนย์วิจัยแพทย์ทหาร และก็หลอกให้ฉันขึ้นโฮเวอร์คาร์โดยที่บอกว่าจะไปตรวจร่างกายที่ศูนย์ตรวจสอบ แล้วถูกบังคับให้มาที่นี่ นายคิดว่าไงล่ะ?”
ชายหนุ่มชุดขาวได้ยินคำกล่าวก็เอ่ยด้วยความขุ่นเคืองว่า “หย่งกวงเข้าใจฉันผิดไป ฉันแค่บอกว่าฉันชื่นชมตอนที่นายประลองอยู่บนเวทีเป็นพิเศษ สามารถพลิกสถานการณ์ เอาชนะคู่ต่อสู้ที่แข็งแกร่งกว่าตัวเองได้ นี่ทำให้ฉันนับถือมาก ฉันนับถือท่าทีไม่ยอมแพ้ของพวกนายมากที่สุดเลย ดังนั้นถึงได้พูดกับเขาว่า ถ้ามีโอกาสก็อยากรู้จักนาย คบหาเป็นเพื่อนกัน…”
ชายหนุ่มชุดขาวกล่าวถึงตรงนี้ก็ก้มหน้าลงพึมพำกับตัวเองว่า “หย่งกวงพูด
