ชัดๆ ว่าเขาสามารถช่วยฉันทำเรื่องนี้ได้ ทำไมถึงเป็นแบบนี้ไปได้ล่ะ?” เขาเอ่ยถึงตรงนี้ก็เงยหน้าขึ้นมาฉับพลัน เอ่ยถามลั่วล่างว่า “หย่งกวงล่ะ? ฉันอยากถามเขาว่า นี่มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่? ฉันให้เขาเชิญนายมาชัดๆ ที่นี่เป็นสถานที่ที่ฉันชอบมากที่สุด ฉันคิดว่านายก็คงชอบเหมือนกัน ดังนั้นถึงได้กำหนดให้เจอนายที่นี่”
ชายหนุ่มชุดขาวทำหน้าจริงใจ ราวกับว่าความจริงมันเป็นแบบนี้ คำพูดเช่นนี้ของเขาทำให้ลั่วล่าวสงสัยอยู่บ้างว่าเป็นแบบนี้จริงๆ หรือเปล่า เป็นความผิดพลาดของหย่งกวงคนนั้น?
อย่างไรก็ตาม คำเตือนของลูกพี่หลานดังขึ้นในสมองของเขาอย่างรวดเร็ว “ในตอนที่ไม่แน่ใจว่าอีกฝ่ายเป็นมิตรหรือว่าศัตรู ก็ต้องเตรียมการป้องกันมองว่าฝ่ายตรงข้ามเป็นศัตรู…”
ลั่วล่างใจกระตุก แผ่นหลังหลั่งเหงื่อเย็นๆ เขาเผลอคลายความระมัดระวังลงโดยไม่รู้เนื้อรู้ตัว เขาพลันจ้องเขม็งไปยังดวงหน้าที่ดูเหมือนจริงใจอย่างยิ่งยวดของชายหนุ่มชุดขาว เอ่ยอย่างเย็นชาว่า “ไม่จำเป็นแล้ว ตอนนี้เขาเป็นตัวประกันของฉัน พูดมาเลยดีกว่าว่านายคิดจะทำอะไรกันแน่”
สายตาระแวดระวังของลั่วล่างทำให้มุมปากของชายหนุ่มชุดขาวบิดเบี้ยวเล็กน้อย เอ่ยด้วยสีหน้าเหงาหงอยขึ้นมาอย่างรวดเร็วว่า “ฉันไม่มีเจตนาร้ายจริงๆ นะ” เขากล่าวจบก็ก้มหน้าลงด้วยความเสียใจเล็กน้อย
“ในเมื่อไม่มีเจตนาร้าย งั้นก็ช่วยฉันปลดการตั้งค่าของโฮเวอร์คาร์ เวลาผ่านมานานมากแล้ว ฉันควรกลับไปแล้ว” ลั่วล่างตอ
