หรือว่าต่อตนเอง เจ้าเด็กนี่เติบโตขึ้นมาอีกนิดแล้ว เพียงแต่ไม่รู้ว่าการเติบโตแบบนี้ดีหรือว่าร้าย หลี่ซื่ออวี๋ขบคิดอย่างผิดหวังอยู่บ้าง
……
หลี่อิงเจี๋ยที่อยู่บนเวทีประลองรู้ว่าตัวเองกำลังยิ้มอยู่ เนื่องจากเขาทำร้ายคู่ต่อสู้จนบาดเจ็บสาหัสแล้ว ผลที่ตามมาของท่าไม้ตายตระกูลหลี่เพียงพอที่จะทำให้ฝ่ายตรงข้ามได้รับความเสียหายแล้ว เขาล้างแค้นให้ตัวเองแล้ว ต่อให้คว้าชัยชนะในการประลองไม่ได้ เขาก็ไม่รู้สึกเสียใจ เพราะเขาเชื่อว่าพวกเพื่อนๆ ของเขาจะต้องชนะกลับมาแน่นอน
อันที่จริงหลี่อิงเจี๋ยมาถึงขีดจำกัดแล้ว เขารู้สึกว่าหัวหมุนตาพร่าเบลอ นี่เป็นอาการหลังจากที่สูญเสียเลือดปริมาณมาก เขารู้ว่าเขาควรจะล้มลงไปจากนั้นก็ถูกรักษา แต่เขาไม่รู้ว่าทำไมเขาไม่อยากล้มลงไปแบบนี้ เขาอยากเห็นหน้าของลูกพี่หลาน อยากเห็นสีหน้าของเขา แต่เขาไม่มีเรี่ยวแรงแม้กระทั่งหันหน้ากลับไปแล้ว…
‘น่าเสียดายชะมัดที่มองไม่เห็นสีหน้าของลูกพี่หลานในตอนนี้ ไม่รู้ว่าเขาจะพอใจผลงานที่ฉันทำในวันนี้หรือเปล่า?’ หลี่อิงเจี๋ยครุ่นคิดอย่างร้าวรานใจ ที่แท้เขาหวังจะได้รับการยอมรับจากลูกพี่หลานขนาดนี้เชียว…
“หลี่อิงเจี๋ย วันนี้ฉันภูมิใจในตัวนาย!” เสียงเย็นเยียบที่เป็นเอกลักษณ์ของหลิงหลานดังขึ้นข้างหูของหลี่อิงเจี๋ย เสียงนี้ทำให้หลี่อิงเจี๋ยตื่นตัวขึ้นมา เขาหันหน้ากลับไปอย่างคาดไม่ถึง มองเห็นลูกพี่หลานที่เย็นชาทว่ามีกลิ่นอายทรงอำนาจคนนั้น
เวลานี้หลิ
