“เดิมทีพวกเราก็เป็นกลุ่มเดียวกันในสายตาพวกเขา หรือว่านายอยากแยกจากพวกเราล่ะ?” หลิงหลานทอดมองหลี่อิงเจี๋ยอย่างเย็นชา สายตาเย็นเยียบคมกริบทำให้ความรู้สึกไม่พอใจแต่เดิมของหลี่อิงเจี๋ยหายวับไปทันที อย่างไรก็ตาม เขาเอ่ยพลางเหลือบมองฉีหลงอย่างไม่พอใจว่า “ความสามารถของฉีหลงแข็งแกร่งกว่าฉันอีก ให้เขาออกหน้าไม่ดีกว่าเหรอ?”
นิ้วมือเรียวยาวของหลิงหลานบีบคางของฉีหลงฉับพลัน ให้หลี่อิงเจี๋ยดูใบหน้ายิ้มซื่อๆ เล็กน้อยของฉีหลงให้ดี เธอเอ่ยถามเรียบๆ ว่า “นายคิดว่าใบหน้านี้เป็นใบหน้าที่ดูเผด็จการไร้เหตุผลอวดดีรังแกคนอื่นไหมล่ะ?”
หลี่อิงเจี๋ยสำลัก พอเห็นฉีหลงที่ยิ้มเซ่อซ่าให้เขา ขอบตาก็กระตุกขึ้นมาทันที หน้าของฉีหลงติดป้ายไว้ตรงๆ ว่าฉันเป็นคนซื่อสัตย์ ฉันเป็นคนดีมาก ให้เขาออกหน้า อย่าว่าแต่กดดันฝ่ายตรงข้ามเลย เขาย่อมทำให้ความจองหองของอีกฝ่ายเพิ่มสูงขึ้นแน่นอน ต่อให้เอาชนะอีกฝ่ายได้แล้วก็ยังทำให้ฝ่ายตรงข้ามสงสัยว่าตัวเองประมาทเลินเล่อไปหรือเปล่า ไม่มีอำนาจสยบเลยสักนิดเดียว…
ก็เหมือนกับความรู้สึกในตอนแรกที่เขาพ่ายแพ้ให้กับฉีหลง เขาไม่มีทางยอมรับตลอดกาล คิดว่าตัวเองแค่ประมาท.. ไม่สิ จนกระทั่งถึงตอนนี้เขายังคงไม่ยอมรับอีกฝ่ายเลย ถึงแม้เขารู้ดีว่าความสามารถของฉีหลงแข็งแกร่งกว่าเขานิดหน่อยจริงๆ แต่ภายในใจกลับไม่สามารถเคารพนับถือฉีหลงได้
หลี่อิงเจี๋ยเหลือบมองหลิงหลานแวบหนึ่งตามจิตใต้สำนึก จากนั้นก็มองฉีหลงที
