ิ์ที่บ้าระห่ำอวดดีทำให้ผู้คนรังเกียจเหมือนกับที่ลูกพี่หลานพูดไว้จริงๆ
คำพูดของหลิงหลานทำให้ทั่วทั้งใบหน้าของหลี่อิงเจี๋ยดำทะมึนลง เนื่องจากเขาเองก็นึกถึงท่าทีที่ไม่อาจทนดูได้ตอนที่ยังเด็กไม่ประสีประสา มันเป็นจุดด่างพร้อยชั่วชีวิตของเขาเลย
หลิงหลานรู้สึกว่าเธอไม่อาจรังแกลูกผู้ดีมีเงินที่ดูน่ารังเกียจแต่ความจริงแล้วกลับเป็นเพียงอุเคะ[1]ซึนเดเระที่เย่อหยิ่งจองหองคนนี้ได้อีกต่อไป เธอเลยตบบ่าหลี่อิงเจี๋ยพูดว่า “อันที่จริงพวกเราไม่เหมาะที่จะทำเรื่องแบบนี้เลย ไม่ว่าจะเป็นตำแหน่ง ฐานะทางครอบครัว เบื้องหลังพวกเราไม่ได้หนาเท่านายเลย (หลิงหลานลอบไขว้นิ้วที่ด้านหลังตัวเอง) ดังนั้นก็เลยมีแค่นายเท่านั้นที่เหมาะสมกับการทำเรื่องแบบนี้ นายทำได้เหมือนสุดแล้ว”
“ก็เหมือนอู่จย่ง หน้าตาดูมีคุณธรรม เห็นแวบแรกก็คิดว่าเป็นเด็กที่มาจากในตระกูลทหารที่มีระเบียบวินัยเคร่งครัด นายขอให้เขาไปเป็นทายาทรุ่นสองที่อวดดีไร้เหตุผลได้ไหมล่ะ?” หลิงหลานชี้ไปที่อู่จย่งและถามกลับ
“ใช่แล้ว หลี่อิงเจี๋ย นายมีกลิ่นอายเย่อหยิ่งโดยกำเนิด ใครก็สู้นายไม่ได้ นายเสียสละเพื่อกลุ่มของพวกเราเถอะ” อู่จย่งรู้ดีว่าภาพลักษณ์ในอนาคตของเขาเป็นแบบไหนจากในคำพูดของหลิงหลาน ดังนั้นเขาจึงรีบใช้คำพูดดีๆ หลอกหลี่อิงเจี๋ยทันที เขาเป็นเพื่อนร่วมชั้นกันมาสิบปีย่อมรู้นิสัยของหลี่อิงเจี๋ยดีว่าชอบฟังคำพูดเพราะๆ
คำพูดของอู่จย่งทำให้หลี่อิงเจี๋ยอารมณ์ดีขึ้
