วเท่านั้น ไม่ได้สูญเสียอะไร อย่างน้อยที่สุดก็มั่นใจในความสะอาด ไม่จำเป็นต้องล้างมือเพิ่มอีก
หลิงหลานเมินสายตาชำเลืองมองของคนอื่นๆ แล้วกล่าวต่อว่า “ความหยิ่งยโสก็สำคัญเหมือนกัน มันสามารถสยบพวกตัวเล็กๆ บางคนได้ ให้พวกเขาไม่กล้าล่วงเกินพวกเราง่ายๆ พวกเรายังต้องแสดงอำนาจบาตรใหญ่ลงมือ บางครั้งลงมือตรงๆ จะมีประสิทธิภาพมากกว่าโต้เถียงกับคนนะ” หลิงหลานบอกความคิดของเธอออกมา หากต้องการใช้ชีวิตดีๆ ในโรงเรียนทหารชายที่หนึ่ง การประนีประนอมกล้ำกลืนความไม่เป็นธรรมไม่ใช่วิธีการที่ดี
อู๋จย่งพยักหน้าอย่างครุ่นคิด หานจี้จวินอึ้งไป หลังจากนั้นก็เหมือนกับว่าหน้าต่างถูกเปิดออก แววตาของเขาโชนแสงมากขึ้นเรื่อยๆ ความหมายของลูกพี่หลานคือใช้ทั้งไม้อ่อนและไม้แข็ง? ให้ความสำคัญกับทั้งสองวิธี?
“แต่ทำไมต้องให้ฉันออกหน้าด้วยล่ะ?” หลี่อิงเจี๋ยยังคงไม่เข้าใจการตัดสินใจของหลิงหลาน ถึงฉีหลงจะไม่เหมาะ แต่ไม่ใช่ว่ายังมีอู่จย่งหรอกเหรอ?”
หลิงหลานกวาดตามองเขาแวบหนึ่ง มุมปากยกขึ้นน้อยๆ “ลูกผู้ดีมีเงินที่หยิ่งยโสอวดดีไม่ใช่ธาตุแท้ของนายเหรอ?”
คำพูดนี้ของหลิงหลานทำให้อู่จย่ง ฉีหลงและคนอื่นๆ อดหัวเราะพรวดขึ้นมาไม่ได้ สมาชิกทีมคนอื่นๆ ที่นั่งใกล้ที่นั่งของพวกหลิงหลาน รวมไปถึงทีมของหลี่อิงเจี๋ยต่างลอบหัวเราะขึ้นมา พวกเขานึกถึงพวกท่าทีหยิ่งจองหองตอนที่หลี่อิงเจี๋ยเพิ่งเข้าสถาบันศูนย์กลางลูกเสือ เป็นลูกผู้ดีมีเงินของตระกูลสูงศักด
