องหลิงหลานโดดเด่นเหนือใครจนไปถึงขั้นอัจฉริยะระดับปีศาจจริงๆ แต่ว่ายิ่งเป็นอัจฉิรยะ เมื่อเดินไปผิดทาง ผลลัพธ์ที่เกิดก็จะย่ำแย่มากกว่าคนทั่วไปเช่นกัน
“เฮ้ นายกำลังกังวลอะไรอยู่? เขาเป็นลูกชายของนายพลหลิงเซียวไม่ใช่เหรอ?” จิ่งเริ่นเตือนเทียนฟาง มีหลิงเซียวที่เป็นต้นไม้ใหญ่ปกป้องอยู่ก็ไม่จำเป็นต้องตีตนไปก่อนไข้
เทียนฟางพลันตระหนักขึ้นมาได้ก่อนจะเผลอหัวเราะขึ้นมาทันที รู้สึกเครียดขึ้นมาในใจเล็กน้อย ไม่นึกเลยว่าความประทับใจที่หลิงหลานมอบให้เขาจะสลักลึกจนทำให้เขาลืมนายพลหลิงเซียวไปเลย นี่เป็นเพราะความหวาดกลัวต่อตัวตนของอีกฝ่ายมากจึงกดเรื่องไอดอลของเขาไว้…
………….
เวลานี้พวกหลิงหลานเดินอย่างยิ่งใหญ่เข้าไปยังจุดที่จัดเตรียมอาหารหรือว่าพักผ่อนให้กับพวกนักเรียนโดยเฉพาะ ซึ่งก็คือห้องอาหารของป้อมปราการนี่เอง เจ้าหน้าที่นำทางแจ้งพวกเขาว่า พวกเขาจะขึ้นยานบินลำใหม่เพื่อไปยังเส้นทางใหม่ตอนห้าโมงเย็น
“ลูกพี่หลาน ที่นี่เป็นสถานีส่งต่อตามที่นายคาดไว้จริงๆ” หานจี้จวินพูดเสียงเบา นับตั้งแต่ที่หลิงหลานรู้ว่าจุดหมายปลายทางคือที่นี่ เธอก็คาดการณ์ว่านี่อาจจะเป็นสถานีส่งต่อ ตอนนี้ก็พิสูจน์แล้วว่าการคาดการณ์ของหลิงหลานถูกต้อง
ห้องอาหารพลันอัดไปด้วยคนมหาศาลเช่นนี้เอง เครื่องแบบที่พวกเขาสวมไม่ใช่เครื่องแบบทหารของสหพันธรัฐ ก็รู้ว่าคนเหล่านี้คือนักเรียนทหารใหม่ เพียงแต่ใบหน้าของนักเรียนทหารกลุ่มนี้แต่ละคนต่างยิ้มแย
