้มดูผ่อนคลาย ตอนที่เข้ามาไม่เหมือนกับคนอื่นๆ ที่ดูสงบเงียบ มีคนไม่น้อยกำลังพูดคุยกันอย่างมีความสุข ดูคึกคักอย่างยิ่ง
นักเรียนใหม่คนอื่นๆ ในห้องอาหารพลันเพ่งความสนใจรวมมาที่ตัวพวกเขาก่อนจะพากันคาดเดาว่าคนเหล่านี้มาจากดาวดวงไหน
กลุ่มนักเรียนใหม่ประมาณสิบคนบนโต๊ะกลมตัวหนึ่งในมุมห้องอาหารกำลังจ้องมองพวกเขา หนึ่งในนั้นมีเด็กหนุ่มคนหนึ่งที่ดูสุภาพเรียบร้อยกำลังครุ่นคิดอะไรบางอย่างอยู่
“โจวย่า? นายสังเกตเห็นอะไรเหรอ?” เด็กหนุ่มที่มีสีหน้าเนือยๆ ข้างกายเห็นเพื่อนทำหน้าจริงจังก็เอ่ยปากถาม
เด็กหนุ่มถูกเรียกสติขึ้นมาฉับพลัน เขาแอบขมวดคิ้วกล่าวว่า “หวังฮุย คนกลุ่มนี้ไม่ธรรมดามากๆ ถ้าไม่มีเรื่องอะไร พวกเราก็อย่าไปยั่วโมโหพวกเขานะ” โจวย่าปรายตามองเพื่อนข้างกายแวบหนึ่งและเอ่ยปากเตือน
“เอ๊ะ?” หวังฮุยไม่ได้ฟังคำเตือนของเพื่อนเข้าหูนัก สีหน้าของเขาดูไม่เห็นด้วยอย่างมาก
“คนพวกนี้ไม่ได้แยกกัน แต่เลือกนั่งด้วยกัน นี่ก็หมายความว่าในหมู่พวกเขาต้องมีเสาหลักอยู่ หรือว่าผู้แข็งแกร่งที่มีความสามารถยอดเยี่ยมจนทำให้พวกเขานับถือ…พวกเราเพิ่งเข้าโรงเรียนทหาร อย่าล่วงเกินพวกเขาตามใจชอบถ้ายังไม่รู้ตื้นลึกหนาบางของอีกฝ่าย” โจวย่าไม่คิดว่าพวกเขาสิบคนสามารถต้านทานคนหลายร้อยนี้ได้ ต่อให้พวกเขาแต่ละคนจะมีความสามารถโดดเด่นก็ยากจะต้านทานกำปั้นของผู้คนมากมายได้
ตอนนี้เอง เด็กหนุ่มคนหนึ่งที่ไปสืบข้อมูลด้านนอกได้เดินกลับเข้า
