มาก่อนจะเขยิบเข้าไปบอกที่มาของอีกฝ่ายตรงข้างหูหวังฮุย สีหน้าของหวังฮุยที่เดิมทีดูสำรวมเล็กน้อยเนื่องจากคำพูดของโจวย่าได้ผ่อนคลายลงอีกครั้ง เขากล่าวอย่างดูถูกว่า “ที่แท้ก็มาจากโดฮา ต่อให้จำนวนคนเยอะอีกแค่ไหนจะไปมีประโยชน์อะไร? หลายปีมานี้พวกเขาปรากฏคนแบบไหนออกมา? ไม่ใช่ว่าถูกกาแล็กซีอู๋จี๋ของเรากดไว้ด้านล่าง ขยับไม่ได้ติดต่อกันสามปีเหรอ?”
“ถึงแม้ว่าหลายปีมานี้โดฮาจะไม่มีคนที่โดดเด่นเหนือใครปรากฏตัวออกมา แต่ถึงยังไงที่นั่นก็เป็นแหล่งรวบรวมอัจฉริยะด้านต่างๆ ของสหพันธรัฐ พวกเราจะดูถูกพวกเขาไม่ได้หรอกนะ” โจวย่าเป็นคนระมัดระวังรอบคอบอย่างไม่ต้องสงสัย เขาไม่เห็นด้วยกับการล่วงเกินฝ่ายตรงข้ามตามใจชอบโดยที่ยังไม่รู้ตื้นลึกหน้าบางของอีกฝ่าย
“ก็ได้ ฉันไม่เถียงกับนายแล้ว ขอเพียงฝ่ายตรงข้ามไม่ยั่วโมโหพวกเรา ฉันจะไม่ลงมือก่อนแน่นอน” หวังฮุยยกมือยอมแพ้เนื่องจากโจวย่าเอ่ยเตือนหลายครั้ง เขาเปลี่ยนหัวข้อพูดว่า “โจวย่า นายไม่รู้สึกว่าสีหน้าของพวกเขาแตกต่างจากนักเรียนใหม่ของดาวอื่นๆ อยู่บ้างเหรอ? เหมือนกับว่าพวกเขาไม่ได้โดนทารุณอะไรเลย พวกเขาไม่ได้โดนเจ้าหน้าที่ของยานบินกลั่นแกล้งเลยหรือไง?”
ควรรู้เอาไว้ว่าพวกเขาโดนคนของยานบินรังแกนับครั้งไม่ถ้วนตลอดทางที่มานี้ ถึงแม้ว่าตอนแรกพวกเขาจะตอบโต้ แต่จำนวนคนฝ่ายตรงข้ามยิ่งเยอะ ความสามารถยิ่งแข็งแกร่ง พวกเขาจึงจำเป็นต้องก้มหน้ายอมรับความพ่ายแพ้ ทว่าบางทีความสา
