มารถของพวกเขาสิบคนอาจจะเหนือกว่าคนอื่นเล็กน้อย สุดท้ายลูกเรือเหล่านั้นก็จงใจปล่อยพวกเขาไป ทำให้พวกเขาไม่ได้ถูกรังแกจนแทบหมดความมั่นใจเหมือนกับพวกนักเรียนใหม่คนอื่นๆ
โจวย่าเองก็มีข้อสงสัยนี้ในใจเช่นกัน “นี่ก็เป็นเรื่องที่ฉันอยากรู้เหมือนกัน” ทำไมพวกเขายังรักษาความมั่นใจและความทระนงตนของวัยเยาว์ตัวเองได้อีกล่ะ หลังจากที่พวกเขาผ่านการเดินทางนี้มา ต่อให้เป็นหวังฮุยที่เย่อหยิ่งมาโดยตลอดก็ยังเจียมเนื้อเจียมตัวกว่าแต่ก่อนมาก รู้จักการมองสีหน้าคน
โจวย่าพึมพำกับตัวเองว่า “หลังจากนี้พวกเราต้องเดินทางไปกับพวกเขา พวกเราต้องหาความลับนี้เจอแน่นอน”
คนในห้องอาหารยังไม่ถือว่ามาก พวกหลิงหลานหาสถานที่ค่อนข้างโล่งๆ ได้ง่ายมากก่อนจะนั่งลงไป ทีมหลิงหลาน ทีมอู๋จย่งรวมถึงทีมหลี่อิงเจี๋ยต่างยึดโต๊ะกลมไว้ตามปกติ ส่วนทีมอื่นๆ ก็ทยอยกันล้อมรอบทีมของพวกเขาสามคนจนแผ่ขยาย ออกไปอย่างไม่มีที่สิ้นสุด นับตั้งแต่ที่พวกนักเรียนที่เดิมทีไม่ได้มาจากสถาบันศูนย์กลางลูกเสือรู้ว่าพวกเขายึดยานบินได้ ทำให้พวกเขาได้รับโอกาสในการเรียนรู้ พวกเขาก็ไม่อยากแยกจากกลุ่มที่มีความสามารถแข็งแกร่งตรงหน้านี้แล้ว
นักเรียนที่สามารถสอบเข้าโรงเรียนทหารได้ต่างเป็นคนเฉลียวฉลาด รู้ว่าตัวเลือกนั้นดีกับพวกเขามากกว่า ดังนั้นพวกเขาจึงทำตามนักเรียนของสถาบันศูนย์กลางลูกเสือ เลือกนั่งลงตรงที่นั่งใกล้กับพวกเขา การกระทำที่รวมกลุ่มกันอย่างชัดเจนแบบนี้ยิ่ง
