ขนาดนี้…” ก่อนหน้านี้แตรที่เจ็ดไม่เคยมีปัญหาขนาดนี้ เมื่อระบุพิกัดไป พวกเขาก็ร่อนลงอย่างราบรื่นทันทีแล้วเรื่องก็จบ นี่จำเป็นต้องให้เขาตะโกนพิกัดด้วยความโมโหครั้งแล้วครั้งเล่าแบบนี้เหรอ?
“อดทนหน่อยพันเอกเทียนฟางของแตรที่เจ็ดไม่ใช่คนที่จะยั่วโมโหได้ง่ายๆ นะ เขาเป็นคนถือหางพวกตัวเองมากที่สุด” เพื่อนข้างๆ ที่เป็นเจ้าหน้าที่นำทางเหมือนกันเอ่ยเตือนเขาเสียงเบา
“ฉันรู้ ไม่อย่างนั้นฉันคงไม่ปิดอุปกรณ์สื่อสารแล้วด่าตรงๆ หรอก” เจ้าหน้าที่นำทางกล่าวด้วยความหงุดหงิด
“เอาเถอะ นายดูสิ ดูเหมือนแตรที่เจ็ดจะหาตำแหน่งที่ถูกต้องเจอแล้วนะ…” เพื่อนอีกคนเห็นทิศทางการเคลื่อนไหวของแตรที่เจ็ดโดยไม่ได้ตั้งใจก็เอ่ยเตือนขึ้นมาทันที
“แม่งเอ๊ย ในที่สุดก็ได้สักที ฉันแทบจะโมโหตายเพราะพวกเขาแล้วจริงๆ ยังไม่เคยเห็นคนขับยานบินที่โง่เง่าแบบนี้มาก่อนเลย เขาเคยได้ใบรับรองไหมเนี่ย?” เจ้าหน้าที่นำทางแตรที่เจ็ดบ่นอุบอิบขณะเปิดอุปกรณ์สื่อสารอีกครั้ง ทำการนำทางขั้นต่อไป แน่นอนว่าตอนที่เปิดไมค์ เสียงของเขาก็เปลี่ยนเป็นใจเย็นอดทน ราวกับว่าความขุ่นเคืองเมื่อสักครู่นี้เป็นเพียงภาพลวงตา
“แจ้งให้ทราบ ที่ทำการเฝ้าระวังส่งข้อมูลว่ามียานบินมาอีกลำแล้ว…” เจ้าหน้าที่รับข้อมูลในหอคอยบังคับการเตือนเจ้าหน้าที่นำทางที่ว่างอยู่ให้นำทางยานบินที่มาใหม่
“ฉันทำเอง!” เจ้าหน้าที่นำทางที่เอ่ยเตือนเพื่อนในตอนแรกรับภารกิจนี้ หลังจากนั้นก็เชื่อมต่อกับ
