นเทาไม่ได้เช่นกัน ลูกพี่หลานที่โรคจิตนิดๆ คนนี้คือลูกพี่หลานที่ทำหน้าเย็นชาตรงไปตรงมาของพวกเขาจริงๆ เหรอ?
หลิงหลานคล้ายกับรับรู้ความลังเลในใจของกัปตัน เธอจิ้มรัศมีแสงของออปติคัลคอมพิวเตอร์หลักเบาๆ เอ่ยถามด้วยสีหน้าเป็นมิตรว่า “ใช่หรือเปล่า ออปติคัลคอมพิวเตอร์หลักตัวน้อยของผม!”
“ใช่แล้ว เจ้านายของฉัน!” ออปติคัลคอมพิวเตอร์หลักตอบด้วยเสียงจักรกล เบื้องหลังกลับน้ำตานองหน้า ‘เจ้านายเก่า ฉันขอโทษที่โกหกคุณนะ แต่ผู้อาวุโสรุ่นใหญ่มากๆๆๆ ของฉันกำลังจ้องมองอย่างดุร้ายอยู่ ฉันเลยจำเป็นต้องพูดแบบนี้’
กัปตันได้ยินคำพูดสีหน้าก็เปลี่ยนไปยกใหญ่ จากนั้นก็โยนฉีหลงที่อยู่บนบ่าลงแล้วชี้ไปยังพวกหลินจงชิงที่อยู่ในยานบิน เอ่ยอย่างเดือดดาลว่า “เธอไม่เสียดายชีวิตของพวกเขาเหมือนกันหรือไง? ทั้งๆ ที่พวกเขาเชื่อใจเธอ ยินดีทำเรื่องบ้าระห่ำแบบนี้ตามเธอเนี่ยนะ?”
หลิงหลานหันหน้ามองไปทางพวกเขา แววตาทะมึนเย็นเยียบทำให้พวกหลินจงชิงอดหนาวสั่นไม่ได้ “พวกคุณอยากจะเลือกใช้ชีวิตอยู่อย่างต่ำต้อยหรือไง? ตายโดยที่เอาศักดิ์ศรีไปด้วยจะทำให้พวกเขารู้สึกเป็นเกียรติโดยไม่ต้องสงสัย ผมเชื่อว่าพวกเขาจะเลือกแบบนี้” หลิงหลานเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย เอ่ยถามเรียบๆ ว่า “ใช่หรือเปล่า?”
เซี่ยอี๋ตอบกลับทันทีโดยที่ไม่ขบคิดเลยแม้แต่น้อย “ใช่ พวกเราเชื่อฟังลูกพี่ทุกอย่าง!” เขายังไม่อยากถูกลูกพี่ทรมานจนตายหรอกนะ…ถ้าเกิดเป็นแบบนี้ ไม่สู้เลือกตายสบา
