ยๆ อย่างนี้ดีกว่า
“สามารถตายด้วยกันกับลูกพี่ พวกเราก็รู้สึกภูมิใจเหมือนกัน!” ลั่วล่างเอ่ยด้วยรอยยิ้ม รอยยิ้มนั้นงดงามหาใดเปรียบ ไม่มีความฝืนเลยสักนิดเดียว ลั่วล่างเชื่อทุกสิ่งทุกอย่างที่ลูกพี่หลานตัดสินใจ ดังนั้นคำพูดที่เขากล่าวออกมาจึงไม่มีความลังเลเลยแม้แต่น้อย
“การตัดสินใจของลูกพี่ก็คือการตัดสินใจของพวกเรา!” หลินจงชิงเยือกเย็นมาก แต่ว่าความเยือกเย็นนี้ยิ่งทำให้กัปตันเชื่อว่า พวกเขาเตรียมพร้อมพลีชีพไว้นานแล้ว
เนื่องจากกัปตันตกตะลึงมากเกินไปเลยไม่ได้สังเกตเห็นการเคลื่อนไหวเล็กๆ น้อยๆ ของเซี่ยอี๋ ลั่วล่างและหลินจงชิงสามคน ส่วนสี่คนที่เหลือได้รับคำบอกใบ้ของพวกเขาแล้วก็ทยอยกันเอ่ยปากแสดงความสนับสนุนการตัดสินใจของหลิงหลาน
“พวกเธอมันบ้า!” กัปตันได้แต่กัดฟันกล่าวคำพูดประโยคนี้ออกมา การตัดสินใจของหลิงหลานทำให้กัปตันที่มีความสามารถทว่าไม่อาจแสดงฝีมือได้แต่ถูกหลิงหลานกดขี่ ไม่กล้าเคลื่อนไหว กลัวว่าหากหลิงหลานตายไปจริงๆ ยานบินก็จะทำลายตัวเอง
เขาลูบหน้าแรงๆ กล่าวอย่างขุ่นเคืองว่า “พูดมา พวกเธอต้องการอะไรกันแน่?”
“หนึ่งวันหนึ่งคืนนี้ พวกเราคือเจ้าของยานบิน ส่วนพวกคุณต้องให้ทุกสิ่งทุกอย่างที่พวกเราต้องการ รวมถึงของที่พวกเราอยากเรียนรู้ด้วย พอถึงจุดลงทะเบียนที่แท้จริงของโรงเรียนทหารชายที่หนึ่งแล้ว ผมจะมอบอำนาจควบคุมยานบินให้” หลิงหลานตอบ “นี่เป็นข้อตกลงของพวกเรา คุณสามารถเลือกปฏิเสธได้ หลังจากน
