องลูกพี่หลานทำให้เขาไม่แน่ใจว่าหัวหน้าผู้คุ้มกันคนนี้ยังมีชีวิตอยู่หรือว่าตายไปแล้วกันแน่…นี่ทำให้หลินจงชิงอดสงสัยไม่ได้ว่าลูกพี่หลานสังหารหัวหน้าผู้คุ้มกันไปแล้วจริงๆ หรือเปล่า?
ในใจเขารู้สึกสงสัยอย่างยิ่งยวด แต่สีหน้ากลับสงบนิ่ง เขาเดินไปที่ข้างกายหัวหน้าผู้คุ้มกันจากนั้นก็ก้มตัวลงจับชุดเครื่องแบบตรงหน้าอกของอีกฝ่ายไว้ ทว่าเขาใช้การเคลื่อนไหวที่ช่ำชองสุดขีดแตะไปที่หน้าอกของฝ่ายตรงข้าม…
“ตึก ตึก ตึก….” เสียงหัวใจเต้นอ่อนๆ สะท้อนกลับมาจากฝ่ามือ หลินจงชิงพลันตระหนักขึ้นในใจว่า นี่น่าจะเป็นละครฉากหนึ่งที่หลิงหลานจงใจแสดงขึ้นมาเพื่อที่จะข่มขวัญพวกเจ้าหน้าที่ของห้องควบคุมหลัก
ถึงแม้ว่าหลินจงชิงคิดไม่ออกว่าทำไมหลิงหลานต้องสิ้นเปลืองความคิดขนาดนี้ แต่เขาเชื่อว่าลูกพี่หลานทำแบบนี้จะต้องมีเหตุผลของเขาแน่นอน
ส่วนลูกพี่หลานจะรู้สภาพของอีกฝ่ายดีหรือไม่ หลินจงชิงไม่มีความคิดนี้อยู่เลย เขารู้ดีว่าจากความสามารถของลูกพี่หลาน เขาย่อมรู้ความเป็นความตายของอีกฝ่ายดีอยู่แล้ว สาเหตุที่ท่าทีดูคลุมเครือย่อมต้องเป็นการจัดฉากแน่นอน
หัวหน้าผู้คุ้มกันที่มีความเป็นความตายที่ไม่แน่ชัดทำให้เจ้าหน้าที่ในห้องควบคุมหลักรู้สึกโศกเศร้าเป็นทุกข์ต่อชะตากรรมของพวกเดียวกัน ความโศกเศร้าจางๆ ตลบอบอวลภายในห้องควบคุมหลักอย่างเงียบเชียบ พวกเขากังวลเรื่องความปลอดภัยของหัวหน้าผู้คุ้มกันและก็หวาดกลัวจุดจบของตัวพวกเขาเอง เวลานี้
