าไหน….
หานจี้จวินรู้สึกกึ่งยินดีและกึ่งเศร้าเสียใจกับสภาพเช่นนี้ของฉีหลง เขายินดีที่ฉีหลงเปลี่ยนเป็นมีนิสัยเชิงรุกมากขึ้น ก้าวร้าวมากขึ้นเพราะเรื่องของลูกพี่หลาน แต่สิ่งที่เขากังวลก็คือ เขากลัวว่าฉีหลงจะแบกรับแรงกดดันที่ให้กับตัวเองไม่ไหว จนสุดท้ายก็พังทลายไปโดยสิ้นเชิง….
หานจี้จวินลอบกำหมัดแน่น บอกตัวเองว่าเขาต้องพยายามแล้ว เขาจะให้ฉีหลงเดินไปยังหนทางพังทลายไม่ได้เด็ดขาด เขาจะชี้หนทางให้ฉีหลงในตอนที่อีกฝ่ายสับสน…
…………
เมื่อข่าวยืนยันเรื่องการหยุดเรียนของหลิงหลานแพร่ออกมา กลุ่มของฉีหลงประกอบด้วยหานซู่หย่า ลั่วเฉารวมไปถึงสมาชิกทีม 072 ดั้งเดิมต่างพากันรีบมา พวกเขามาบอกลาหลิงหลานเป็นครั้งสุดท้าย
ทุกคนมาถึงตรงหน้าหลิงหลานด้วยความรู้สึกที่ยังอาลัยอาวรณ์ เวลานี้หลิงหลานกำลังนั่งพักอยู่บนเก้าอี้รถเข็นอัตโนมัติไฮเทคตัวหนึ่ง เมื่อเธอเห็นทุกคนมาอำลาเธอ ในใจก็รู้สึกยินดีอย่างยิ่งยวด
อย่างไรก็ตาม เมื่อหลิงหลานเห็นท่าทีของฉีหลง คิ้วเธอก็ขมวดน้อยๆ เธอเป็นคนช่างสังเกตย่อมสัมผัสได้ถึงความผิดปกติของฉีหลง
“ฉีหลง นายเข้ามา” เมื่อเห็นท่าทีเช่นนี้ของฉีหลง หลิงหลานก็อารมณ์เสียทันที เธอให้ฉีหลงยืนอยู่ตรงหน้าเธอด้วยสายตาเย็นเยียบ
ฉีหลงเดินมาถึงเบื้องหน้าหลิงหลานด้วยความตื่นเต้น รอคอยคำสั่งของลูกพี่ ทว่าหลิงหลานไม่ได้พูดอะไร เธอดีดนิ้วขึ้นมาฉับพลัน ลูกแก้วน้ำแข็งก็โจมตีใส่หน้าผากของเขาอย่างแรง ทำให้ศีรษะข
