องฉีหลงเอนไปข้างหลังอย่างควบคุมไม่ได้
ฉีหลงเจ็บจนแยกเขี้ยวออกมา มือขวาพลันกดที่หน้าผากของตัวเองและนวดอย่างบ้าคลั่ง ปากก็ตะโกนว่า “ลูกพี่ นายดีดใส่ฉันทำไม?”
ลูกแก้วน้ำแข็งของหลิงหลานลูกนี้ได้ทิ้งรอยสีแดงก่ำไว้บนหน้าผากของฉีหลง เห็นได้ว่าตอนนั้นหลิงหลานไม่ได้ออมมือเลย “พอเห็นท่าทีของนายแบบนี้ ฉันก็รู้สึกไม่สบอารมณ์ อยากอัดนายเป็นพิเศษ”
ฉีหลงเอ่ยถามด้วยความไม่เข้าใจว่า “ทำไมล่ะ ลูกพี่? ฉันก็ดีอยู่ไม่ใช่เหรอ?”
“ดีอยู่? ท่าทีโกรธแค้นของนายคืออะไรล่ะ?” หลิงหลานกล่าวพลางแค่นเสียงเย็น หลิงหลานสัมผัสถึงโทสะที่ฉีหลงไม่สามารถระบายออกมาได้ทั้งหมด
ฉีหลงเงียบไป สองมือที่ห้อยลงต่ำของเขากำหมัดแน่น หลังมือปรากฏเส้นเลือดดำ ถึงขนาดที่ไม่รู้สึกเลยว่าเล็บทิ้งรอยลึกไว้ในฝ่ามือ หรือเขาต้องบอกลูกพี่หลานว่า ตอนนี้เขาเจ็บแค้นที่ตัวเองไร้ความสามารถอย่างหาที่เปรียบไม่ได้….ถ้าความสามารถของเขาแข็งแกร่งขึ้นกว่านี้อีกสักนิด ลูกพี่หลานก็ไม่ต้องต่อสู้คนเดียวแล้ว
ฉีหลงรู้ว่า ต่อให้ฟังก์ชั่นการสื่อสารของอุปกรณ์สื่อสารถูกล็อกทั้งหมดในช่วงการต่อสู้ประจัญบาน แต่ลูกพี่หลานสามารถเมินข้อจำกัดของกฎระเบียบพวกนี้ได้ เขาสามารถแจ้งพวกเขาทั้งหมด แต่ตอนที่ลูกพี่หลานอยู่ในอาการร่อแร่ถึงแก่ชีวิตก็เลือกที่จะไม่บอกพวกเขา หากแต่ต่อสู้เพียงคนเดียว เขารู้ว่านี่เป็นเพราะหลิงหลานไม่อยากนำอันตรายมาสู่พวกเขา แต่จากมุมมองอีกทางด้านหนึ่งก็ยืน
