งความเสียใจไว้ แบบนี้ถึงจะนับว่าเป็นความรู้สึกลึกซึ้งที่ไม่มีวันลืม
หลิงหลานค่อยๆ บรรยายเรื่องเล็กๆ น้อยๆ ของหลานลั่วเฟิ่งในสิบสามปีมานี้ เล่าถึงความอ่อนโยนของเธอ ความรักใคร่ของเธอ เล่าถึงความปลิ้นปล้อนใจแคบของเธอ เล่าถึงการพูดพร่ำโดยไม่เบื่อหน่ายของเธอ และก็เอ่ยถึงคำพูดบรรยายมากมายของเธอรวมไปถึงสามีที่สมบูรณ์แบบไร้ที่ติในใจเธอ…
หลิงหลานกล่าวถึงตรงนี้ ก็เห็นความเจ็บปวดฉายวาบขึ้นมาในแววตาของหลิงเซียว รวมไปถึงความเสียใจรางๆ ถึงขนาดที่มีร่องรอยความงุนงงอยู่ด้วย
ทั้งสองคนหนึ่งนั่ง หนึ่งยืนคุยเล่นกันมาครึ่งค่อนวันแบบนี้เอง หลิงหลานค่อยพบว่าความจริงแล้วในมิติมรดกก็มีแบ่งกลางวันกลางคืนเหมือนกัน ทัศนวิสัยในห้องหนังสือค่อยๆ มืดลง พระอาทิตย์ด้านนอกค่อยๆ ลับดวงไปทางทิศตะวันตก
………………………………………………………
[1] หมายถึง อ่อนโยนและไร้เดียงสา
[2] เปรียบว่าชายชาตรีที่แกร่งกล้า สุดท้ายก็ถูกคนให้อ่อนแอจนไร้หนทางต่อต้าน
