ก็เผยพลังไร้รูปออกมาจางๆ ทำให้ในใจหลิงหลานรู้สึกถึงแรงกดดันทันที
“ได้ครับ พ่อ!” หลิงหลานยืนตัวตรงตอบตามจิตใต้สำนึก
หลิงเซียวมองหลิงหลานแวบหนึ่งด้วยสายตาลึกซึ้ง คล้ายกับอยากจะจดจำรูปร่างหน้าตาของหลิงหลานเอาไว้ให้ขึ้นใจ หลิงหลานที่อยู่ในสายตาจดจ่อของหลิงเซียวรู้สึกว่าฝ่ามือหลั่งเหงื่อออกมาด้วยความตึงเครียด หลิงเซียวเหมือนกับสัมผัสได้ถึงความเครียดและไม่สบายตัวของหลิงหลาน รอยยิ้มก็ผุดขึ้นมาบนใบหน้าอย่างเงียบเชียบ รอยยิ้มนี้ทำให้พลังที่กดดันทั้งหมดของหลิงเซียวหายไปโดยสิ้นเชิง หลิงหลานรู้สึกได้ว่าพลังหนักหน่วงไร้รูปหายไปทันใด จากนั้นทั่วทั้งร่างเธอก็ผ่อนคลายลงฉับพลัน
“เล่าเรื่องแม่ของลูกให้พ่อฟังทีสิ เธอสบายดีไหม?” หลิงเซียวถามถึงหลานลั่วเฟิ่ง ทั่วทั้งร่างเขาเปลี่ยนเป็นอ่อนโยนสุดขีด ความรักที่ไม่ได้ปกปิดเลยสักนิดในแววตาเขาแทบจะคั้นน้ำออกมาได้[1]
เมื่อเห็นหลิงเซียวแบบนี้ ในใจหลิงหลานก็อดผุดบทกลอนโบราณขึ้นมาประโยคหนึ่งไม่ได้ ‘ไหนเลยจะคาดคิดว่าหลอมไฟร้อยครั้ง แปรเปลี่ยนเป็นด้ายอ่อนพันรอบนิ้วมือ[2]’ เมื่อชายคนหนึ่งหลงรักผู้หญิงคนหนึ่งอย่างแท้จริง ต่อให้แข็งแกร่งอีกสักแค่ไหนก็ยินดีกลายเป็นด้ายอ่อนพันรอบนิ้วมือ…
ในใจหลิงหลานเกิดความรู้สึกเสียใจขึ้นมารางๆ อีกครั้ง ถ้าหากหลิงเซียวไม่ตาย เขากับหลานลั่วเฟิ่งจะต้องเป็นคู่รักเทพเซียนแน่นอน แต่ว่าสวรรค์ก็โหดร้าย ไม่อยากเห็นจุดจบที่สมบูรณ์ ต้องการทิ้
