้เขาเห็นการล่าสัตว์แล้วจิตใจเบิกบาน[1]นับตั้งแต่ที่พวกรุ่นพี่จบการศึกษาออกไปจากสถาบัน เขาก็มีความรู้สึกเหมือนขึ้นยอดเขาไท่ซานแล้วเห็นว่าภูเขารายรอบช่างเล็กเหลือเกิน โดนเฉพาะหลังจากที่เขาใช้ร่างจิตที่กลายพันธุ์ของเขาได้ช่ำชองมากขึ้นเรื่อยๆ ก็ยิ่งรู้สึกว่าเขาไร้เทียมทานในหมู่นักเรียนของสถาบัน! นี่ทำให้เขาหยิ่งผยองในขณะเดียวก็รู้สึกหงอยเหงาอยู่บ้าง ความจริงแล้วรสชาติของต๊กโกวคิ้วป้าย[2]ไม่ได้สวยงามขนาดนั้น
บางทีเด็กหนุ่มตรงหน้านี้อาจจะทำให้เขาต่อสู้สนุกๆ คลายเอ็นคลายกระดูกได้สักยกบ้าง! ถึงแม้ว่าจางจิงอันคิดว่าหลิงหลานสามารถนำความสนุกสนานมาให้เขาได้ แต่เขาไม่คิดว่าความสามารถของหลิงหลานจะเอาชนะเขาได้
จางจิงอันอยากสู้แล้วและก็พุ่งเข้าไปทันที เขาไม่ได้ใช้กระบองยางอะไร และก็ไม่มีสิ่งที่เรียกว่ากระบวนท่าแพรวพราวด้วย สิ่งที่เขาใช้ก็คือกำปั้นตรงไปตรงมา บางทีจางจิงอันอาจจะคิดว่าตัวเองกุมชัยชนะไว้แล้ว ดังนั้นเลยไม่ต้องการกระบวนท่าซับซ้อนอะไร อาศัยแค่ความสามารถเพียงอย่างเดียวก็สามารถบดขยี้อีกฝ่ายได้สบายๆ
จากนั้นก็เห็นจางจิงอันย่างเท้าธรรมดาออกมาแค่ก้าวเดียว แต่หนึ่งก้าวที่ธรรมดานี้ทำให้เขาข้ามมาได้ยี่สิบเมตร มาถึงเบื้องหน้าหลิงหลานในชั่วพริบตา
ความจริงแล้วนี่เป็นเพียงแค่ภาพลวงตาเท่านั้น ในสายตาของหลิงหลานกลับเห็นได้ชัดเจนว่า จางจิงอันก้าวเท้าหลายสิบก้าวในช่วงเวลาสั้นสุดขีด พริบตาเดียวก็มาถึงตรงห
