ธอเหมือนไม่มั่นใจมือซ้ายของตัวเองมากนัก ดังนั้นจึงเลือกใช้กระบองยางสั้นโจมตี
จางจิงอันก็เลือกใช้กระบองสั้นเช่นเดียวกัน เขาใช้มือซ้ายกุมมันเอาไว้แน่นๆ และเข้าไปรับมัน ในขณะที่ทั้งสองคนกำลังจะปะทะกันนั้น จู่ๆ ก็เห็นหลิงหลานแสดงใบหน้าตื่นตระหนกขึ้นมา ตะโกนเสียงดังลั่นว่า “หลบเร็วเข้า…”
จางจิงอันยังคงไม่ขยับเขยื้อน กระบองยางในมือซ้ายฟาดเข้าไปด้วยพละกำลังทั้งหมดของร่างเขา
เหอะ! คิดจะใช้ท่านี้มาหลอกฉันเหรอ? ไม่มีทาง! ในสมองจางจิงอันเพิ่งจะมีความคิดนี้ผุดขึ้นมา เขาก็รู้สึกว่าด้านหลังศีรษะตนเองถูกพลังสายหนึ่งกระแทกเข้าใส่อย่างหนักหน่วง….
เขารู้สึกว่าร่างกายพลันไร้เรี่ยวแรง พริบตาสุดท้ายก่อนที่เขาจะล้มลงหมดสติไปนั้น เขาเห็นหลิงหลานที่อยู่ตรงข้าม ตัดสินใจหันหลังวิ่งหนีไปด้วยความหวาดหวั่น ราวกับเห็นตัวตนอะไรบางอย่างที่น่ากลัว…
แม่งเอ๊ย ที่แท้เขาไม่ได้หลอกฉัน…เวลานี้ในใจของจางจิงอันรู้สึกเสียใจมาก ถ้าหากเขาฟังคำเตือนของอีกฝ่าย เขาคงไม่โดนคนลอบทำร้ายใช่หรือเปล่า?
ร่างของจางจิงอันร่วงลงมาจากต้นไม้ ในตอนที่ยังไม่ได้กระแทกลงกับพื้นนั้น ร่างเงาหนึ่งพุ่งผ่านเข้ามาในพริบตา แล้ววางเขาลงบนพื้นเบาๆ ในเวลาเดียวกันก็กดปุ่มยอมแพ้ขอความช่วยเหลือของจางจิงอัน จากนั้นก็หายตัวไปอย่างไร้ร่องรอยในพริบตา
ห่างออกไปหนึ่งพันเมตร ทีมห้าที่สวมชุดเครื่องแบบอาจารย์กำลังหยุดชะงักอยู่ในสถานที่แห่งหนึ่ง หนึ่งในนั้นมีอาจารย์
