ลุ้ม ทุกคนต่างมีเรื่องให้ทำ เหลือเขาคนเดียวที่ไม่มีอะไรให้ทำเลย
“หลัวฉยง นายสังเกตเห็นว่ามีบางอย่างไม่ถูกต้องหรือเปล่า? ฉันรู้สึกมาตลอดเลยนะว่ามีคนกำลังมองพวกเราอยู่ แต่ฉันกลับหาอีกฝ่ายไม่เจอ” จางจิงอันเผชิญหน้าลูกทีมที่เหลือเพียงคนเดียว แล้วบอกความกังวลในใจเขาออกมา
“หัวหน้า เป็นพวกอาจารย์จับตามองพวกเราอยู่หรือเปล่า?” สิ่งที่หลัวฉยงคิดเป็นอย่างแรกคือเรื่องนี้ ความสามารถของอาจารย์บางคนน่าเกรงกลัวมาก พวกเขายิ่งเรียนลึกขึ้น ความกลัวที่มีต่ออาจารย์เหล่านั้นก็ยิ่งรุนแรงมากขึ้น
“นี่ก็มีความเป็นไปได้เหมือนกัน ดังนั้นฉันถึงพาพวกนายออกมาจากตรงที่หยวนเฉินอยู่ไง ถ้าหากความสนใจของอาจารย์อยู่ตรงนั้น พวกเราตรงนี้ก็จะไม่รู้สึกอะไร…แต่ว่าสัมผัสนี้ตามฉันมาตลอด ต่อให้ฉันส่งจูฉีกับชิงหมิงไปแล้ว มันก็ยังรั้งอยู่ที่นี่…” จางจิงอันกล่าว ทันใดนั้นเขาก็ร้องเอ๊ะขึ้นมา “สัมผัสหายไปแล้ว….”
หลังจากนั้นสีหน้าเขาก็เปลี่ยนไปอย่างรวดเร็ว “แย่แล้ว สือฉือเกิดเรื่องแล้ว” กลิ่นอายของสือฉือไม่ได้ถูกปกปิดไว้เลยสักนิด ความเป็นไปได้แบบนี้ก็คือ เขาเสียสติไปแล้ว
“โดนโจมตีแล้ว? เป็นศัตรูของเราเหรอ?” หลัวฉยงกล่าวด้วยความตกใจ
“เป็นศัตรูอยู่แล้วสิ พวกอาจารย์ไม่ลงมือกับสือฉือหรอก” สีหน้าของจางจิงอันย่ำแย่มาก เขาถูกศัตรูคนหนึ่งตามเขามาโดยไม่รู้ตัว และเขาแบ่งกำลังออกไปหลายครั้ง ติดกับของอีกฝ่ายโดยไม่ได้ตั้งใจ
หลิงหลานซุ่มตัวอยู่ข
