งวัน
เสี่ยวหมิงในชุดขาวเหลือบมองเซี่ยอี๋อย่างไม่วางใจแวบหนึ่งก่อนจะพบว่าเซี่ยอี๋มีความคิดแบบนี้จริงๆ เขากัดฟันและออกไปจากที่ตรงนี้
เมื่อรู้ว่าเสี่ยวหมิงในชุดขาวจากที่นี่ไปแล้ว ใบหน้าที่เดิมทีดูเคร่งเครียดของเซี่ยอี๋ก็ผ่อนคลายลงทันที “ไอ้หยา ตัวปัญหาไปกันหมดแล้ว ตอนนี้เราก็มาเล่นสนุกกันเถอะ…” เมื่อไม่มีคนจ้องแล้ว เขาถึงค่อยใช้ท่าไม้ตายออกมาได้ ไม่อย่างนั้นเขาจะปิดบังความสามารถไว้หลายปีขนาดนี้ทำไมล่ะ…นอกจากนี้เขาเองก็ไม่ยินดีปล่อยคนที่คิดจะฆ่าเขาไปด้วยเหมือนกัน เขาไม่ใช่คนดีนี่นา
หยวนเฉินเอ่ยอย่างน่าขนลุกว่า “ใช่แล้ว เล่นสนุกจริง…” เขากล่าวจบก็พุ่งเข้าไปฉับพลัน!
อีกทางด้านหนึ่ง หลังจากที่จางจิงอันพาลูกทีมห้าคนรุดหน้าไปได้ห้าร้อยหกร้อยเมตรแล้ว สือฉือก็เอ่ยเตือนว่า “คนพวกนั้นก็อยู่ข้างหน้า เดี๋ยวก็จะถึงแล้ว” พวกคนที่เขาพูดคือพวกทีมนักเรียนปีเจ็ดห้องบีที่พวกเขาไล่ตามตั้งแต่ตอนแรก
“จูฉี ชิงหมิง คนพวกนั้นให้พวกนายจัดการ!” จางจิงอันไม่อยากให้ตัวเองลงมือกับคู่ต่อสู้แบบนี้เลย
“สือฉือ นายไปเป็นกองหนุน!” จางจิงอันส่งสือฉือเข้าไปไม่ใช่เพราะกลัวจูฉีกับชิงหมิงทำพลาด แต่กลัวว่าคนในทีมนั้นจะหนีรอดไปได้สักคนสองคน จางจิงอันชอบจับทีเดียว ไม่ชอบให้มีปลาหลุดรอดจากแห
“ได้ หัวหน้า!” ทั้งสามคนรับคำสั่งด้วยกัน จากนั้นก็วิ่งตะบึงไปข้างหน้าอย่างรวดเร็ว
“หัวหน้า แล้วฉันล่ะ?” ลูกทีมที่เหลืออยู่เพียงคนเดียวกลัดก
