นหรอก” สือฉีเอ่ยอย่างลำพอง พรสวรรค์ที่เขาปลุกขึ้นมาคือ พรสวรรค์ล็อกเป้าหมาย ขอเพียงบันทึกข้อมูลเป้าหมายที่ล็อกเป้าไว้ในสมองก็จะสามารถหาศัตรูได้ภายในขอบเขตรัศมีสองกิโลเมตร
“พวกเขาใช้เวลาประมาณเท่าไหร่ถึงจะหนีออกจากขอบเขตการค้นหาของนายได้?” หัวหน้าทีมถามต่อ
“สี่นาที!” สือฉีตอบอย่างเด็ดขาด
“หยวนเฉิน ฉันมอบคนด้านหลังให้นายเล่นสนุกไปละกัน!” หัวหน้าทีมกล่าวกับคนที่หยุดเดินเป็นคนแรก “นายมีเวลาแค่สามนาทีสามสิบวิเท่านั้น!”
หยวนเฉินถูกำปั้นด้วยความตื่นเต้นพลางกล่าวว่า “เพียงพอแล้ว!” เขาเพิ่งพูดจบก็ทะยานลงจากต้นไม้ไปยังเบื้องหน้าเสี่ยวหมิง เด็กหนุ่มชุดขาวปีเจ็ดที่กำลังยืนอยู่ตรงกลางถนนรอคอยการมาของพวกเขา
คนที่ไล่ตามทีมห้องบีปีเจ็ดกลุ่มนี้ก็คือทีมของจางจิงอันที่กำลังค้นหาเหยื่อนี่เอง
เมื่อเสี่ยวหมิงที่สวมชุดขาวเห็นคนที่ปรากฏขึ้นตรงหน้าเป็นเพียงเด็กหนุ่มชุดแดงคนหนึ่ง เขาก็กำกระบองสั้นในมือแน่นด้วยความตึงเครียด แววตาเผลอจ้องมองไปที่สองฝั่งราวกับกำลังหาสมาชิกทีมคนอื่นๆ ของฝ่ายตรงข้าม
“วางใจได้ คนที่จะจัดการนายมีแค่ฉันเท่านั้น!” คำพูดของหยวนเฉินทำให้เขาโล่งใจ ในขณะเดียวกันก็อดเป็นกังวลพวกเพื่อนๆ ในทีมของเขาไม่ได้
“น่าสงสารจริงๆ ถูกเพื่อนในทีมทรยศทิ้งให้เป็นเหยื่อสังเวย!” หยวนเฉินเดาะลิ้นในปากกล่าวคำว่าน่าสงสารออกมา ทว่ากระบองสั้นในมือกลับไม่มีความปรานีเลยสักนิดเดียว เขาพุ่งเข้าไปฟาดอีกฝ่ายทันทีด้ว
