ยความอำมหิต
ทักษะของเสี่ยวหมิงที่สวมชุดขาวปราดเปรียวมาก เมื่อเห็นฝ่ายตรงข้ามโจมตีเข้ามาก็กระโดดไปข้างหลังหลบการโจมตีของอีกฝ่าย
“ไม่เลยนี่…ดูเหมือนว่ายังคิดดิ้นรนก่อนตายสินะ” หยวนเฉินเลียริมฝีปากด้วยความตื่นเต้น เขาชูกระบองสั้นขึ้นมาบุกโจมตีต่อ คราวนี้ความเร็วในการจู่โจมของเขาเร็วขึ้นเยอะมาก เหวี่ยงกระบองลงไปราวกับพายุที่โหมกระหน่ำก็ไม่ปาน ดูท่าการโจมตีในตอนแรกจะเป็นเพียงการโจมตีส่งๆ เท่านั้น ไม่ใช่พลังที่แท้จริงของเขา ไม่เพียงเท่านั้น ในปากเขายังไม่ลืมเอ่ย เสียดแทงคู่ต่อสู้ว่า “น่าสงสาร ความสามารถของนายอ่อนด้อยเกินไปแล้ว ต้านทานฉันไม่ได้หลายท่าเลย นายถูกกำหนดให้โดนฉันทรมานแล้ว”
เสี่ยวหมิงที่สวมชุดขาวฟังได้ยินคำพูดของหยวนเฉินก็ไม่สนใจ เขาเพียงแต่กัดฟันแน่น ต้านทานสุดชีวิต ในที่สุดก็ป้องกันการโจมตีอย่างรุนแรงของอีกฝ่ายในรอบนี้ได้ แต่ว่าต่อให้เป็นเช่นนี้ เสี่ยวหมิงรู้ได้ว่ามือขวาที่กุมกระบองของตัวเองถูกพลังของอีกฝ่ายสะเทือนกลับจนชา ค่อยๆ สูญเสียความรู้สึกไป เขารู้ว่าถ้าเกิดอีกฝ่ายโจมตีแบบนี้อีก เขาต้องป้องกันไม่ไหวแน่นอน…
เสียงผัวะดังขึ้น! นี่เป็นเสียงกระบองสั้นตีใส่กายเนื้อ!
“อ๊าก!” เสี่ยวหมิงร้องด้วยความเจ็บปวด ร่างของเขาถูกพลังโจมตีจนกระเด็นออกไป ความชาทำให้มือขวาช้าลง ในที่สุดก็ไม่สามารถสกัดกั้นการโจมตีอย่างโหดเหี้ยมของอีกฝ่ายได้ทันเวลา
หยวนเฉินเห็นดังนั้นก็หัวเราะฮ่าๆ เสียงดัง เด
