อมแพ้ พอยอมแพ้ อีกฝ่ายก็ไม่สามารถลงมือกับพวกเราได้แล้ว ถ้าเกิดลงมือก็กดปุ่มขอความช่วยเหลือ อาจารย์ก็จะมาช่วยพวกเรา เวลานั้น คนที่ลงมือก็จะสูญเสียคุณสมบัติในการต่อสู้ประจัญบานไป….” ดูท่าหัวหน้าทีมคนนี้จะเสียแรงไปทำความเข้าใจกฎที่เกี่ยวข้องกับการต่อสู้ประจัญบานเพื่อจับปลาในน้ำขุ่น[1]จริงๆ
“ดูเหมือนมีคนมาแล้ว ซ่อนตัวเร็วเข้า…” หัวหน้าทีมรู้สึกได้ว่ามีเสียงดังเข้ามาใกล้ๆ ก็รีบพาลูกทีมไปซ่อนตัวในป่าเล็กๆ ด้านข้าง
เวลานี้มีพื้นที่หลายแห่งที่นักเรียนปีเจ็ดปะทะกับนักเรียนปีสิบอย่างเป็นทางการแล้ว….
หลิงหลานได้ยินคำประกาศของออปติคัลคอมพิวเตอร์หลักก็พยักหน้าให้กับพวกฉีหลง จากนั้นก็เห็นพวกเขาแยกกันเป็นสองกลุ่มโดยฉีหลงอยู่กับหานจี้จวิน ลั่วล่างอยู่กับหลินจงชิง ก่อนจะออกไปจากจัตุรัสรื่อเย่ว์อย่างรวดเร็ว จัตุรัสรื่อเย่ว์ที่เดิมทีมีผู้คนอยู่กันอย่างคับคั่งพลันเงียบสนิท มีเพียงหลิงหลานยืนอยู่บนเวทีคนเดียว ทอดตามองไปยังทิศทางหนึ่งไกลๆ
“เสี่ยวซื่อ อันดับหนึ่งของห้องเอปีสิบอยู่ที่ไหน?” หลิงหลานตระหนักได้ว่าต้องทดสอบน้ำก่อน ดูว่าผู้แข็งแกร่งของปีสิบอยู่ระดับไหนกันแน่
เสี่ยวซื่อใช้จุดแดงแสดงต่ำแหน่งอันดับหนึ่งของปีสิบบนแผนที่แนวราบของสถาบันศูนย์กลางลูกเสือออกมาทันที หลิงหลานพุ่งทะยานครั้งเดียวก็ออกไปจากจัตุรัสรื่อเย่ว์อย่างไร้สุ้มไร้เสียง
…………….
“หัวหน้า ไม่ซ่อนตัวเหรอ?” ณ ที่แห่งหนึ่งในสถาบัน มีคนหกคนก
