พวกหัวแข็งที่ไม่รู้จักฟ้าสูงแผ่นดินต่ำแบบนี้ล่ะ?
“ฉีหลง อย่าอวดดีให้มากนัก! ถึงแม้ว่านายเป็นอันดับหนึ่งของปีเจ็ด แต่ว่าต่อหน้าพวกเราแล้ว นายก็ไม่ได้เป็นอะไรทั้งนั้น…” คนที่เป็นผู้นำเอ่ยด้วยใบหน้าทะมึน “พวกเราอยากเล่นกับนาย ก็เหมือนเล่นกับแมลงตัวเล็กๆ ที่น่าสงสาร…อ่านสถานการณ์หน่อย คุกเข่าขอโทษให้ฉันซะ!”
“คุกเข่า!”
“คุกเข่า!”
“คุกเข่า!”
เสียงคำว่าคุกเข่าดังก้องต่อเนื่องไปทั่วทั้งโรงอาหารของสถาบัน นักเรียนปีสิบรู้สึกโกรธแค้นศัตรูเดียวกันแล้ว ทยอยกดดันฉีหลงที่เป็นผู้นำของพวกปีเจ็ด
นักเรียนปีแปดและปีเก้าทั้งหมดต่างหดตัวอยู่ในมุมไม่กล้าส่งเสียงออกมา นี่เป็นฉากที่เกิดขึ้นทุกปี เป็นการแสดงอำนาจของปีสิบในเขตเรียนระดับสูงใส่ปีเจ็ดที่เลื่อนเข้ามาในเขตเรียนระดับสูงเป็นครั้งแรก นี่เป็นเพียงการเริ่มต้นเท่านั้น เมื่อ เด็กปีเจ็ดคนอื่นๆ ปรากฏตัวก็จะได้รับการปฏิบัติแบบนี้…ตอนที่พวกเขาอยู่ปีเจ็ดก็เคยทนรับเหมือนกัน รสชาตินั้นย่อมยากจะลืมเลือน แต่นี่ก็เป็นเขตระดับสูง ใครกำปั้นใหญ่ คนนั้นก็เป็นผู้พูด!
ที่นี่ไม่มีอาจารย์สอดมือยุ่งเกี่ยวกับการกดขี่และความขัดแย้งแบบนี้ ควรพูดว่า เมื่อเข้าสู่เขตเรียนระดับสูงแล้ว พวกเขาคือนักเรียนที่สามารถจบการศึกษา สิ่งที่สถาบันควรสอนก็สอนไปหมดแล้ว หนทางข้างหน้าต่างต้องอาศัยนักเรียนพุ่งไปคว้าด้วยตัวเอง ดังนั้นที่นี่จึงกลายเป็นโลกของผู้ใหญ่ขนาดเล็กๆ เป็นโลกที่พูดด้วยกำลังไม
