ะคนอ่อนแอมากที่สุด รุ่นพี่ปีสิบพวกนี้ทำผิดหมดทั้งสองอย่าง เธอเลยโกรธแค้นสุดขีด
ลั่วเฉาเผชิญหน้ากับสถานการณ์ที่ถูกโอบล้อมแบบนี้ สีหน้าก็ซีดเผือดด้วยความตกใจกลัวอยู่บ้าง ทว่าเธอกลับฝืนประคองเพื่อนผู้หญิงข้างกายที่ถูกทำร้ายจนได้รับบาดเจ็บไว้โดยไม่ถอยหลังไปสักก้าว เธอไม่มีทางลืมคำพูดที่ลูกพี่หลานบอกกับเธอว่า เธอกลัวได้ ตื่นตระหนกได้ แต่หดหัววิ่งหนีไม่ได้เด็ดขาด!
“เป็นคนอวดดีจริงๆ แค่อันดับหนึ่งของปีเจ็ดคนเดียวก็คิดว่าสถาบันนี้เป็นแผ่นดินของเขาแล้วหรือไง?” นักเรียนปีสิบเริ่มร้องเอะอะ ยิ่งเห็นความใจเด็ดแบบนี้ พวกเขายิ่งอยากทำลาย ตอนนั้นพวกเขาทำไม่ได้ แล้วเด็กปีเจ็ดพวกนี้อาศัยอะไรมีมันได้?
“สั่งสอนมัน!”
“สั่งสอนมัน!”
“สั่งสอนมัน!”
นักเรียนปีสิบต่างต้องการแสดงอำนาจใส่ปีเจ็ด ทั่วทั้งโรงอาหารพลันตกอยู่ท่ามกลางคลื่นเสียงคำว่า ‘สั่งสอนมัน’
“ในเมื่อรุ่นพี่ปีสิบอยากสั่งสอนพวกเราปีเจ็ดขนาดนี้ ถ้างั้นพวกเรานักเรียนปีเจ็ดทุกคนจะรับไว้!” เสียงเย็นชาหนึ่งดังขึ้นที่หน้าประตูใหญ่
ฉีหลงหันหน้ามองไปด้วยความตื่นเต้นยินดี และก็เห็นร่างคุ้นตาที่อยู่ด้านหน้าสุด จากนั้นก็ตะโกนเสียงดังลั่นว่า “ลูกพี่ นายมาแล้ว!”
นักเรียนสวมชุดเครื่องแบบสีแดงกลุ่มใหญ่ถลันเข้ามาจากหน้าประตู และคนที่นำหน้านั้นก็คือ หลิงหลาน!
เมื่อเห็นว่าจู่ๆ นักเรียนปีเจ็ดก็ออกมากันมากมาย สีหน้าของคนที่เป็นผู้นำนักเรียนปีสิบเปลี่ยนไปเล็กน้อย “เด็
