กปีเจ็ดอย่างพวกนายอยากจะกบฏหรือไง?”
“กบฏ? ในสายตาของฉัน พวกนายยังไม่มีคุณสมบัติพอให้พวกเราใช้คำนี้?” คำพูดของหลิงหลานทำให้นักเรียนปีสิบเอะอะโวยวายขึ้นมา แม่งเอ๊ย เด็กปีเจ็ดกลุ่มนี้เข้ามาพร้อมกับความบ้าระห่ำอวดดีมากขึ้นเรื่อยๆ ดูท่าไม่สั่งสอนพวกเขาให้ดีๆ จะไม่ได้แล้ว
“ในเมื่อพวกนายอยากสู้ขนาดนี้ ก็ให้สมดั่งใจพวกนาย พวกเราปีเจ็ดขอท้าต่อสู้ประจัญบานกับนักเรียนปีสิบของพวกนาย!”
“ต่อสู้ประจัญบาน?” นักเรียนปีสิบงุนงงเล็กน้อย หลังจากนั้นก็พลันนึกอะไรออก แล้วตะโกนเสียงดังด้วยความตื่นตระหนกว่า “พวกนายบ้าไปแล้ว!”
เขามองจำนวนคนข้างกายหลิงหลานแล้วพลันโล่งอก “ไม่สิ พวกนายไม่สามารถยื่นคำขอต่อสู้ประจัญบานได้ แค่คนของพวกนายเท่านี้ เป็นไปไม่ได้…”
การต่อสู้ประจัญบานต้องได้รับการยอมรับ 95% จากในนักเรียนหนึ่งร้อยคนของห้องสเปเชียลเอและห้องสเปเชียลบีในชั้นปีถึงจะยื่นผ่านได้
“ถูกต้อง พวกเราขอยื่นคำท้าต่อสู้ประจัญบานกับพวกนายปีสิบ!” อีกเสียงหนึ่งดังขึ้นจากด้านหลังหลิงหลาน ที่แท้อู่จย่งได้พานักเรียนกลุ่มหนึ่งเข้ามาเช่นกัน ส่วนใหญ่ต่างก็เป็นนักเรียนห้องปีที่สวมชุดสีขาว
สาเหตุที่อู่จย่งมาสายเป็นเพราะเขาต้องติดต่อคนของห้องบี การต่อสู้ประจัญบานต้องการการเห็นด้วยเก้าสิบห้าเปอร์เซ็นต์จากจำนวนคนของห้องสเปเชียลเอและบีถึงจะสามารถยื่นผ่าน ดังนั้นอู่จย่งจึงต้องพูดคุยกับทีมของห้องบีรอบหนึ่ง จนในที่สุดก็มีความคิดเห็นเป็
