ดยที่ไม่อาจควบคุมได้ หนึ่งในนั้นบังเอิญหยดลงในฝ่ามือของหลิงหลาน
หลิงหลานจ้องมองน้ำตาที่ดูเหมือนจะแผดเผาเธอได้ในฝ่ามือก่อนจะเงยหน้าขึ้นพูดด้วยความจริงจังว่า “แม่ครับ ผมรักแม่นะ! ต่อไปผมจะรับช่วงต่อหน้าที่ของพ่อเอง จะบอกแม่ทุกวันว่า ผมรักแม่นะ!”
“หลิงหลาน แม่รักก็ลูกเหมือนกัน!” หลานลั่วเฟิ่งกอดหลิงหลานอย่างแนบแน่นอีกครั้ง เธอมองไปที่ท้องฟ้าด้วยดวงตาที่เอ่อคลอไปด้วยน้ำตาจนพร่ามัว ราวกับมองเห็นหลิงเซียวพูดกับเธอด้วยรอยยิ้มว่า เขาหาคนมารักเธอแทนเขาได้แล้วนะ
“ขอบคุณนะ หลิงเซียว คุณได้มอบสมบัติที่ล้ำค่าที่สุดให้ฉันแล้ว หลิงหลานของฉัน!”
หลิงหลานกับหลานลั่วเฟิ่งทานอาหารมื้อใหญ่ในบ้านพักท่ามกลางเสียงหัวเราะพูดคุยกัน หลิงหลานเลือกเหตุการณ์น่าสนใจที่เกิดขึ้นในดาวสัตว์อสูรมาเล่าให้หลานลั่วเฟิ่งฟังบางเรื่อง แน่นอนว่าเธอย่อมปิดปากเงียบสนิทเกี่ยวกับเรื่องที่เธอได้รับบาดเจ็บ ในเมื่อมาถึงบ้านได้อย่างปลอดภัยแล้ว ทำไมต้องพูดเรื่องที่ทำให้แม่เธอต้องเป็นห่วงด้วยล่ะ
แล้วเธอก็บอกหลานลั่วเฟิ่งเกี่ยวกับพวกลูกน้องที่เธอรับไว้ หลานลั่วเฟิ่งสนใจเรื่องนี้มาก รีบสั่งหลิงหลานทันทีว่าบ่ายวันพรุ่งนี้หลังจากที่ไม่มีคาบเรียนแล้วให้พาพวกลูกน้องเข้ามาให้เธอดู และก็ทานอาหารเย็นสักมื้อ
หน้าผากของหลิงหลานขึ้นขีดดำทันที ดูเนี่ยนะ? แม่ของเธอเห็นพวกลูกน้องของเธอเป็นอะไรกัน? อย่างไรก็ตาม พอหลิงหลานเห็นแววตาผิดหวัง อารมณ์หม่นห
