่าวินาทีถัดมาพวกเขาจะเกิดเป็นบ้าอะไรขึ้นมาหรือเปล่า
พวกเขาสองคนไม่ว่าใครก็พูดเกลี้ยกล่อมใครไม่ได้ หลิงหลานไม่เก็บเรื่องนี้มาใส่ใจ เธอบังเอิญเจอหุ่นรบเสือชีตาห์อย่างรู้ใจกัน (เสี่ยวซื่อมีคุณงามความดีมากที่สุด เขาคิดว่าเอาคนที่อันตรายมาไว้ใกล้ตัวจะค่อนข้างปลอดภัยกว่า) ฝึกฝนด้วยกันกับเขาอย่างรู้ใจกัน บางครั้งหลิงหลานสัมผัสได้ว่าหลังจากที่เธอรู้แจ้งทะลวงขีดจำกัดบางอย่างและไปทำการประเมินผลพื้นฐานในหอฝึกหุ่นรบ ช่วงเวลานี้จะมีหุ่นรบเสือชีตาห์ตัวหนึ่งมาศึกษาดูอยู่ข้างๆ เสมอ ในขณะเดียวกัน ทุกครั้งที่เสือชีตาห์ประเมินผล ขอเพียงหลิงหลานออนไลน์อยู่ เธอก็จะไปศึกษาดูอยู่ด้านข้างเช่นกัน
ไปๆ มาๆ หลิงหลานคิดว่าหุ่นรบเสือชีตาห์น่าจะถือว่าเป็นเพื่อนของเธอแล้ว ดังนั้นเธอถึงได้รู้สึกมีความสุขมากหลังจากที่ได้ยินคำพูดของเสี่ยวซื่อ ในความคิดของเธอ การที่ต่างฝ่ายต่างรู้ใจกันถึงนับว่าเป็นเพื่อนแท้ได้
ดังนั้นหลิงหลานจึงตัดสินใจบอกความลับการฝึกความเร็วมือให้อีกฝ่ายว่า “อันที่จริงก็ไม่มีความลับอะไรหรอก แค่หาลูกแก้วมาวางไว้ในฝ่ามือแล้วฝึกฝนในโลกความเป็นจริง อย่าให้พวกมันออกมาก็พอ”
คำพูดของหลิงหลานทำให้หุ่นรบเสือชีตาห์ตื่นตะลึงมาก เขาไม่นึกเลยว่าหลิงหลานจะบอกความลับที่ได้รับการสืบทอดแบบนี้ออกมาก็เลยพูดด้วยความกังวลใจขึ้นมาไม่ได้ว่า “นายไม่กลัวว่าสำนักอาจารย์จะไม่พอใจบ้างเหรอ? ต่อไปอย่าบอกความลับแบบนี้ออกมาตามใจช
