อบนะ”
“ไม่พอใจ? น่าจะไม่นะ” หลิงหลานเงยหน้าใคร่ครวญ คิดว่าพ่อเธอน่าจะไม่ใจแคบขนาดนั้น ดังนั้นก็เลยกล่าวว่า “วางใจเถอะ ฉันบอกเรื่องนี้กับนายเท่านั้น เพราะว่านายคือเพื่อนฉัน”
คำพูดของหลิงหลานทำให้ผู้ควบคุมเสือชีตาห์ตื้นตันใจ ในใจเกิดอารมณ์ชั่ววูบอยากจะบอกสถานะตัวตนที่แท้จริงของตัวเองให้อีกฝ่าย แต่เมื่อคำพูดมาถึงริมฝีปาก คำพูดของคุณปู่กลับดังขึ้นที่ข้างหูอีกครั้ง “เสี่ยวหลาน เธอต้องจำไว้ว่าตอนที่เรียนหนังสืออยู่ในสถาบันลูกเสือของดาวเว่ยหลาน ต่อให้เป็นเพื่อนที่เธอยอมรับมากก็จะให้พวกเขารู้สถานะกับใบหน้าที่แท้จริงของเธอไม่ได้ นอกเสียจากเธอจะอายุครบยี่สิบ เติบโตเป็นผู้ใหญ่อย่างเป็นทางการก่อน….”
ผู้ควบคุมเสือชีตาห์กำหมัดสองข้างแรงๆ กัดฟันแน่น ถึงค่อยสะกดความละอายใจที่เปี่ยมล้นลงไปยังส่วนลึกของหัวใจ เขาเงียบไปครู่หนึ่งแล้วค่อยเค้นคำพูดสองคำออกมาอย่างยากลำบากว่า “ขอบใจนะ!”
หลิงหลานไม่รับรู้ถึงความสับสนที่อยู่ในใจผู้ควบคุมเสือชีตาห์ตอนนี้เลย เธออารมณ์ดีมากเนื่องจากเธอเชื่อว่า เมื่อมีวิธีการฝึกฝนเพิ่มความเร็วมือแล้ว หุ่นรบเสือชีตาห์ยังต้องอยู่ที่นี่ฝึกฝนการควบคุมพื้นฐานแน่นอน มีเพื่อนร่วมฝึกด้วยกันจะไม่มีทางน่าเบื่อขนาดนั้นแล้ว
……………
ในเวลาต่อมา หุ่นรบกระต่ายและหุ่นรบเสือชีตาห์ก็ฝึกฝนการควบคุมพื้นฐานด้วยกัน ทำการประเมินผลด้วยกัน ศึกษาทักษะการควบคุมด้วยกันในหอฝึกหุ่นรบเป็นประจำ กลายเป็นกลุ่มกระ
