หน้าเอามากๆ สาเหตุหลักเป็นเพราะเขาใช้ชีวิตอยู่ในคฤหาสน์ที่ปิดตายมาตลอด
เขามองไปที่หุ่นรบกระต่ายตามจิตใต้สำนึก ก่อนจะพบว่าดวงตาของหุ่นรบกระต่ายกระพริบปริบๆ ให้เขาฉับพลัน ราวกับกำลังบอกเขาว่า ทำตัวดีๆ หน่อยนะ
ผู้ควบคุมหุ่นรบเสือชีตาห์ยิ้มขื่น เอาเถอะ ในเมื่อผู้ควบคุมหุ่นรบกระต่ายให้เขาทำตัวดีๆ ถ้าอย่างนั้นก็จะทำตัวดีๆ ก็แล้วกัน เขาไม่สามารถปฏิเสธคนที่เคยช่วยเหลือเขาได้หรอก
……………
“เสี่ยวซื่อ ท้าทายความอดทนของอีกฝ่ายแบบนี้ไม่เกินไปหน่อยเหรอ?” ตอนนี้หลิงหลานกังวลใจมากว่าผู้ควบคุมหุ่นรบแรดตัวนั้นจะยั่วโมโหหุ่นรบเสือชีตาห์จริงๆ หลังจากนั้นก็โดนอีกฝ่ายกำจัดสตินึกคิดไปทันที
“วางใจเถอะ ฉันเตรียมการไว้เรียบร้อยแล้ว แรดไม่ตายหรอก” เสี่ยวซื่อตอบ “ถ้าเกิดไม่ลองทดสอบ ฉันจะวางใจปล่อยให้เขาเข้าใกล้เธอขนาดนี้ได้ยังไง ถึงยังไงเขาก็เป็นคนที่สามารถพัฒนาเป็นผีซวีนะ” ถ้าเกิดเขาไม่อยู่ไปเที่ยวเล่นที่อื่นแล้วลูกพี่เจอเขาขึ้นมาจะไม่เป็นอันตรายมากเกินไปเหรอ?
“แต่ว่าดูจากสถานการณ์แล้ว นิสัยใจคอของเขาไม่เลวมากๆ เลย ไม่ได้ดูอันตรายอย่างที่พวกเราจินตนาการไว้ขนาดนั้น” เสี่ยวซื่อแสดงท่าทีพอใจอีกฝ่ายมาก แบบนี้ก็มอบลูกพี่ให้เขาได้แล้ว เขาเองก็วางใจเช่นกัน
ทันใดนั้นเสี่ยวซื่อก็รู้สึกว่ามีบางอย่างไม่ถูกต้อง ทำไมถึงบอกว่ามอบลูกพี่ให้เขานะ…อ้าก เชี่ยๆๆ คำพูดนี้ต้องเก็บกลับไป! ใครกล้าปรารถนาลูกพี่เขาต้องตายให้หมด! เสี่ยว
