ซื่อลับมีดแล้ว ดวงตาน้อยๆ เริ่มเห็นผู้ควบคุมหุ่นรบเสือชีตาห์เป็นศัตรูแล้ว
แน่นอนว่าการกระทำของเสี่ยวซื่อโดนหลิงหลานห้ามปรามทันที หลิงหลานพูดไม่ออกอย่างมาก ไอ้หมอนี่คิดมั่วซั่วอะไรกัน ทันใดนั้นหลิงหลานก็ตระหนักได้ว่าการแบ่งปันความคิดก็ไม่ใช่เรื่องดีเหมือนกัน
………….
หลูเสี่ยวหลงเล่าเรื่องเขาให้ผู้ควบคุมเสือชีตาห์ฟังเป็นขั้นเป็นตอน หลิงหลานกับผู้ควบคุมหุ่นรบเสือชีตาห์ต่างก็รู้ว่าเรื่องมันเป็นมายังไง ทั้งสองคนต่างก็เจนโลก รู้หมดว่าหลูเสี่ยวหลงที่น่าสงสารโดนเพื่อนที่เขาคิดว่าสนิทสนมสองคนนั้นสลัดทิ้งอย่างไร้เยื่อใยแล้ว
หลิงหลานมองหลูเสี่ยวหลงด้วยความเวทนาแวบหนึ่ง อย่างไรก็ตาม ในใจก็คิดว่านี่เป็นเรื่องดีจริงๆ อย่างน้อยที่สุดตอนนี้เขาก็ไม่ได้โดนคนใช้แล้วค่อยถูกสลัดทิ้งไปก็ดีมากแล้ว
ผู้ควบคุมหุ่นรบเสือชีตาห์ก็คิดแบบนี้เหมือนกัน ทั้งสองคนบังคับหุ่นรบให้สบตากันเองอีกครั้ง ก่อนจะสัมผัสได้ถึงความคิดทั้งหมดของอีกฝ่าย จากนั้นพวกเขาสองคนก็ทอดถอนใจอีก ความรู้สึกที่รู้ใจกันอย่างน่าประหลาดแบบนี้ไม่มีคำอธิบายจริงๆ
แน่นอนว่าทั้งสองคนไม่ได้พูดคำตอบอย่างตรงไปตรงมา พวกเขาแค่พบหลูเสี่ยวหลงโดยบังเอิญเท่านั้น ไม่ได้ถึงขั้นพูดคุยกันอย่างสนิทสนมได้
ผู้ควบคุมเสือชีตาห์ครุ่นคิดสักพักแล้วกล่าวว่า “ฉันแนะนำให้นายมุ่งมั่นกับการฝึกฝนการควบคุมพื้นฐาน ถึงแม้ว่าจะใช้เวลานานไปบ้าง แต่ก็เห็นได้ชัดว่ามันจะมีประโยชน์ต่อเพื่
