็นนายเลย” ฉีหลงประหลาดใจมาก เขาติดอยู่ตรงนี้ขยับเขยื้อนไม่ได้ ลูกพี่ใช้วิธีอะไรกันแน่ถึงมาหาพวกเขาที่อยู่ห่างอออกไปหนึ่งร้อยเมตรได้?
หานจี้จวินก้มหน้าครุ่นคิด ทันใดนั้นเขาก็เหมือนกับคิดอะไรออก เขาเงยหน้าขึ้นมาฉับพลันแล้วก็เห็นหลิงหลานอยู่ด้านบนกำลังโบกมือให้พวกเขาด้วยรอยยิ้มเริงร่า
เป็นเด็กฉลาดตามที่คาดไว้จริงๆ สามารถนึกถึงจุดสำคัญได้ทันที หลิงหลานยืนยันอีกครั้งว่าหานจี้จวินฉลาดมากจริงๆ ขอเพียงให้บอกเล็กน้อย เขาก็นึกถึงจุดสำคัญได้
พวกฉีหลงเองก็มองเห็นหลิงหลานอยู่บนหลังคาด้วยท่าทีลำพองใจภายใต้การบอกเตือนของหานจี้จวิน ฉีหลงเอ่ยอย่างหงุดหงิดว่า “ทำไมฉันนึกเรื่องนี้ไม่ได้นะ” ในเมื่อโลกเสมือนจริงถูกเรียกว่าสมจริงเกือบจะหนึ่งร้อยเปอร์เซ็นต์ แน่นอนว่าสามารถเดินทางบนหลังคาได้เช่นกัน น่าเสียดายที่ตอนนี้มันสายไปแล้ว พวกเขาถูกเบียดอยู่ท่ามกลางฝูงชน ไม่มีที่ว่างให้พวกเขากระโดดไปที่กำแพงของร้านค้าเลย
สุดท้ายพวกเขาก็ได้แต่ให้หลิงหลานช่วยพวกเขาไปตรวจสอบเนื้อหาของภารกิจก่อนด้วยความเสียใจ หลิงหลานย่อมไม่ปฏิเสธ เธอโบกมือให้พวกเขาอย่างผ่าเผย หลังจากนั้นก็หายตัวไป
หานจี้จวินถอนหายใจ “ลูกพี่หลิงหลานก็สมกับเป็นลูกพี่ สามารถคิดเรื่องที่เราคิดไม่ถึงเสมอ พวกเราเทียบกับเขาแล้วยังห่างชั้นอยู่มากนัก” หานจี้จวินนับถือสติปัญญาของหลิงหลานมากกว่าพลังยุทธ์ นี่เป็นจุดที่คนฉลาดให้ความสนใจมากที่สุด
ฉีหลงพยักหน้าติดต่
