แล้วยอมสวามิภักดิ์
บรรพชนอสูรวิญญาณคือฝ่ายแรก เจินเหรินมารโลหิตคือฝ่ายหลัง
ถูกต้องแล้ว เจินเหรินมารโลหิตเองก็บรรลุถึงไฟโค่นโคมเช่นกัน แต่ต่างจากจงกวงเจินเหรินตรงที่เขาเลือกยอมสวามิภักดิ์ต่อหงยวิ๋นเจินเหรินในยามที่อีกฝ่ายเป็นเจินจวิน
ที่แท้ “เคล็ดลวงฟ้า” ซึ่งทำให้เขาเอาตัวรอดมาจนถึงปัจจุบันนั้น ก็เป็นสิ่งที่หงยวิ๋นเจินเหรินวางกลศึกษาแล้วมอบให้โดยตรง ดังนั้นในยามที่เจินเหรินมารโลหิตเลิกปิดบังกรรมของตน ปลายฟ้าไกลโพ้น หงยวิ๋นเจินเหรินก็พลันเกิดสัมผัส ลืมตาขึ้นมองฟากฟ้า
“…มารโลหิต? มันรอดมาได้หรือ?”
ขณะนี้หงยวิ๋นเจินเหรินหาได้อยู่ในโลกแห่งความเป็นจริง หากแต่อาศัยอยู่ในเขตแดนวางรากฐาน ซึ่งน่าตกใจนัก เพราะในยามนี้ บริเวณรอบตัวเขา…ไม่มีลมปีศาจแม้แต่น้อย!
ลมปีศาจ คือหายนะแห่งวางรากฐาน
ไม่ว่าจะเป็นช่วงต้น ช่วงกลาง ช่วงปลาย หรือแม้แต่ระดับสมบูรณ์ เมื่อใดที่ยังเป็นเจินเหรินวางรากฐาน ก็ย่อมต้องเผชิญการกัดกร่อนของลมปีศาจต่อจิตวิญญาณอย่างมิอาจเลี่ยง
ทว่าในขณะนี้ บริเวณที่หงยวิ๋นเจินเหรินอยู่ แม้จะเป็นเพียงพื้นที่เล็กน้อย ก็ไม่มีวี่แววของลมปีศาจเลย แม้แต่ลมปีศาจที่พัดมาจากภายนอก เมื่อปะทะกับพื้นที่นี้ก็ราวกับเกลียวคลื่นปะทะโขดหิน แตกกระจายจนผ่านเข้าไม่ได้เลย
และนี่…ยังเป็นสภาพ “หลังเสียหาย”
หากย้อนมองอดีต เขาเคยครองตำแหน่งแห่งการบรรลุมรรค ถ้ำสวรรค์แสงรุ่งเรืองเปล่งประกายเป็นที่เลื่องลือ เหล่าเจ
