ตรึงตำแหน่งที่เกี่ยวพันกับกรรมของกระบี่อเวจีแล้วหลบหนีมายังที่แห่งนี้”
พูดจบ ลวี่หยางก็รีบคำนวณทันที ด้วยความช่วยเหลือของศาสตราวิเศษตรวจฟ้า อีกทั้งเขายังมีกรรมลึกซึ้งกับกระบี่อเวจี การมาในครานี้ก็เพื่อชดใช้กรรมโดยตรง ดังนั้นจึงเข้าใจเบื้องหลังอย่างง่ายดาย ขณะเดียวกัน เคล็ดกำหนดใกล้ไกลก็หยุดลง
“ซ่า ซ่า…”
แสงวิชาค่อย ๆ สลายตัว ลวี่หยางมองไปรอบกาย พบว่าตนมาโผล่กลางเกาะแห่งหนึ่ง รอบด้านมีแสงแดงจาง ๆ พร่างพรายหม่นมัว
นอกเกาะเต็มไปด้วยสายลมลี้ลับที่ไม่เคยหยุดพัก
“ที่นี่คือแดนวางรากฐาน!”
ในดวงตาของลวี่หยางฉายแววประหลาด ที่แท้ภายในแดนวางรากฐานยังมีสิ่งนอกเหนือจากหลักเต๋าด้วยหรือนี่? ถึงกับมีคนสร้างเกาะขึ้นกลางดินแดนนี้!
“ที่นี่ชื่อเกาะมารโลหิต…”
ลวี่หยางเริ่มขยับปลายนิ้วคำนวณข้อมูล
“ทุกหนึ่งร้อยปี เกาะมารโลหิตจะหล่นจากแดนวางรากฐานสู่โลกเบื้องล่าง กลืนสรรพชีวิตโดยรอบเพื่อหล่อเลี้ยงค่ายกลภายในเกาะให้คงอยู่ต่อไปได้”
“และผู้สร้างเกาะนี้ก็คือเจ้าของกระบี่อเวจีในอดีต เจินเหรินวางรากฐานขั้นปลายแห่งนิกายศักดิ์สิทธิ์ นามนิกายว่า ‘มารโลหิต’ วิญญาณของเขายังสถิตอยู่ภายในเกาะ บัดนี้กำลังหลับใหล ส่วนสิ่งที่ข้าต้องทำก็คือช่วยให้เขากลับมาเกิดใหม่… กลับมา… บัดซบเอ๊ย ข้าให้ตายเถอะ!!!”
ทันใดนั้น ลวี่หยางก็หยุดนิ้วในบัดดล
เพราะเมื่อครู่นี้เอง เขาก็ได้คำนวณออกว่า วิธีช่วยให้เจินเหรินมารโลหิตแห่งนิกายศักดิ์สิท
