คุณพูดเรื่องอะไรนะครับ…คุณเป็นใคร แล้วอยู่ ๆ มาถามเรื่องแบบนี้ได้ยังไง…”
“เลิกแกล้งทำไม่รู้เรื่องเถอะ เจ้าจับตาดูข้าตั้งแต่แรกแล้ว”
โอเชียนสัมผัสได้ถึงสายตาที่จับจ้องเขามาตั้งแต่เดินเข้ามาในเมือง
เขาไม่ได้ใส่ใจ เพราะคิดว่าไม่มีศัตรูอยู่ที่นี่
น่าจะเป็นหนึ่งในองค์กรที่คุมเมืองนี้—กลุ่มที่ทำมาหากินกับข้อมูล
และนั่นแหละ คือสิ่งที่เขาต้องการตอนนี้
“ดูเหมือนจะจบการพูดคุยแล้ว พาข้าไปหาคนที่อยู่เบื้องหลัเจ้าซะ”
“……”
สีหน้าของชายคนนั้นเปลี่ยนไปทันที ราวกับสวมหน้ากากอีกใบหนึ่ง
มือหนึ่งยังคงถือหนังสือพิมพ์ไว้ ส่วนอีกมือก็คว้าปืนพกจากเอว
แต่ก่อนที่เขาจะได้ยกขึ้นมา โอเชียนก็เคลื่อนไหวแล้ว
“จะทำแบบนี้ต่อหน้าคนอื่นเลยหรือ?”
“เอ่อ ก่อนจะรู้ตัวก็……”
มือของโอเชียนคว้าปลายกระบอกปืนไว้แล้ว
ชายคนนั้นพยายามดิ้นให้หลุด แต่แรงบีบของโอเชียนไม่ขยับแม้แต่น้อย
โอเชียนยิ้มมุมปาก จากนั้นก็ออกแรงมากขึ้นอีกนิด
—แกร็ก
กระบอกปืนยาวบิดงอเป็นรูปตัวยู หันกลับไปหาตัวเจ้าของมันเอง
“อยากยิงก็เชิญ”
“……”
ดวงตาของชายคนนั้นไหววูบ
เขากำลังประเมินว่าจะจัดการสถานการณ์นี้อย่างไรดี
จะยอมพาโอเชียนไปหาหัวหน้าสาขาดี หรือจะพยายามเก็บความลับไว้จนถึงที่สุด
เขาเลือกอย่างหลัง
เขามองเลยโอเชียนไปทางด้านหลังแล้วหัวเราะเบา ๆ
“แกมันโง่ ถ้ารู้ว่าเราเป็นใคร แกคงไม่กล้ามายุ่งหรอก”
“หึ”
โอเชียนรู้ว่าทำไมเขาถึงแสดงท่าทีแบบนั้น
นั่นเพราะพวกพ้องของ
