เขากำลังเคลื่อนตัวมาล้อมไว้
แต่ละคนแฝงตัวอยู่กับฝูงชนเนียนจนแทบแยกไม่ออก
แต่เมื่อพวกเขาเผยตัวจริง คนบนถนนก็เบี่ยงตัวหลบอย่างเป็นธรรมชาติ
ดูเหมือนเหตุการณ์แบบนี้จะเกิดขึ้นบ่อยในเมืองนี้ จนไม่มีใครคิดจะขัดขวางหรือตามตำรวจมาเลย
“ดีล่ะ ข้าก็ไม่ชอบเสียเวลาไปกับบทสนทนาไร้สาระเหมือนกัน”
“อะไรนะ?”
ยังไม่ทันที่เขาจะถามว่าโอเชียนหมายถึงอะไร หมัดก็พุ่งเข้ากระแทกกลางหน้า
เขาต้องควบคุมแรงไว้ ไม่อย่างนั้นหัวของอีกฝ่ายคงระเบิดแทนที่จะเสียแค่ฟันหลุดไปกองในท่อระบายน้ำ
“ไอ้สารเลว!”
“ตายซะเถอะ!”
พวกพ้องของชายคนนั้นพุ่งเข้าใส่พร้อมกัน
โอเชียนมองพวกเขาแล้วคลายหมัดออก
“ดูท่าจะไม่ต้องชักดาบเลยแฮะ”
สิ่งที่ตามมาคือการโจมตีฝ่ายเดียว
*
โอเชียนลากชายเลือดอาบมายืนอยู่หน้าประตูเหล็กบานหนึ่ง
“ที่นี่ใช่ไหม?”
“ใช่ ใช่…”
ชายที่ปากแตกฟันหลุดตอบด้วยเสียงแหบพร่า
โอเชียนจ้องมองประตูเหล็กตรงหน้า
ประตูที่ดูแข็งแรงผิดปกติในตรอกเปลี่ยวแบบนี้ ทำให้เขารู้สึกได้ทันทีว่าสถานที่นี้ต้องเป็นที่สำคัญ
“ทำดีมาก”
–ผั่บ!
โอเชียนชกเข้าไปที่หัวอีกฝ่ายจนสลบแน่นิ่ง
โอเชียนไม่เคาะประตู เขาก้มลงมองพื้นอย่างเงียบ ๆ เพราะอีกฝั่งไม่มีแม้แต่เสียงไหวติง
“พวกมันไวใช้ได้”
โอเชียนพึมพำกับตัวเองก่อนจะยกเท้าขึ้น
แล้วทิ้งน้ำหนักกระแทกลงเต็มแรง
พื้นดินสั่นสะเทือนและยุบตัวลงทันที
เศษหินแตกกระจายและร่วงลงเบื้องล่างพร้อมร่างของโอเชียนที่กระโจนตามลงไป
•
เพ
