ตัวอยู่ด้านหลังโอเชียนระหว่างที่อีกฝ่ายเดินเข้ามา
เหงื่อเย็น ๆ ไหลซึมลงข้างแก้ม มือที่กำแน่นเปียกโชกไปด้วยเหงื่อ
ปีศาจ
หมอนี่คือปีศาจ
ทันทีที่คิดได้ จิตใจของเร็กซ์เลอร์ก็ประมวลผลอย่างรวดเร็ว
“หยุด!”
เขาตะโกนใส่ลูกน้องที่กำลังจะลั่นไก ทุกคนชะงักในทันที
เร็กซ์เลอร์หันไปหาโอเชียนแล้วพูดอย่างสุภาพ
“คุณต้องการอะไร?”
“ถ้าเจ้าไม่แม้แต่รู้ว่าข้ามาทำไม ข้าคงผิดหวังมาก”
“แ-แม่มด… เธอไปที่สลัมทางตอนใต้ของเมือง ยังไปไม่นาน ถ้ารีบไปตอนนี้ยังตามทัน”
รอยพึงพอใจบางเบาฉายผ่านสีหน้าที่ไร้อารมณ์ของโอเชียน
เร็กซ์เลอร์ถอนหายใจโล่งอก แต่จู่ ๆ โอเชียนก็ยื่นมือออกมาอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย
เร็กซ์เลอร์ขมวดคิ้วงุนงง
“นี่มันอะไร?”
“ค่าชดเชย”
“หา?”
“เจ้าพยายามจะโจมตีข้า เพราะงั้นต้องจ่ายค่าชดใช้”
“แต่ฉันบอกข้อมูลให้แล้ว”
“นั่นคือราคาของการหนีไป”
“ฉันรู้ว่าลูกน้องฉันเป็นฝ่ายลงมือก่อน…”
“แต่เจ้าคือคนที่เล็งปืนมาที่ข้า ทั้งที่ข้าแค่มาเสนอเจรจาด้วยดี ๆ”
“……”
สำหรับลูกน้องอาจมองว่าเป็นความจงรักภักดี แต่มันก็ย้อนกลับมาหาต้นตออยู่ดี
ท้ายที่สุด เร็กซ์เลอร์จึงต้องยอมมอบเงินก้อนโตให้โอเชียนไป
โอเชียนจากไปอย่างพอใจ ลูกน้องจึงเดินเข้ามาหาเร็กซ์เลอร์แล้วถาม
“ท่านครับ แบบนี้ก็ดีไม่ใช่เหรอครับ?”
“เวรเอ๊ย…”
“แล้วตอนนี้หมอนั่นก็อยู่ในเมืองใช่ไหมครับ? อัศวินศักดิ์สิทธิ์ที่ว่าเก่งที่สุดในรอบ 500 ปีของศาสนจักรเปตรา… ทำไมไม่เตือนหมอน
