งคนกลับดูแปลกใจและสนใจเสียด้วยซ้ำ
“หืม…”
ออเซียนเองก็หันไปมองชายหนุ่มดวงตาขาวหิมะด้วยสายตาฉงน
ทหารรับจ้างคนอื่น ๆ เริ่มตั้งใจฟังชายแปลกหน้าที่ดูห่างไกลจากความรุนแรงคนนี้
‘คนวงในแน่’
เขาต้องเป็นคนที่มีชื่อเสียงในวงการนี้แน่
“โรแนน โรลลองด์”
หนึ่งในทหารรับจ้างที่ฟังอยู่พูดขึ้นมา
ชายหนุ่มตาดำที่ถูกเรียกว่าโรแนน โรลลองด์ ยิ้มตอบกลับ
“ครับ คุณเจมส์”
“เรื่องที่คุณพูด…เป็นเรื่องจริงเหรอ? พูดตรง ๆ ก็ยากจะเชื่อ ไม่นับว่าเราจะเชื่อคำพูดคุณทันที แต่ก็…”
“เข้าใจครับ คุณแค่สงสัยว่าเชื่อถือได้แค่ไหน ใช่ไหม?”
เมื่อโรแนนพูดแบบนั้น ทหารรับจ้างชื่อเจมส์ก็พยักหน้ารับ
สายตาทุกคู่ในร้านค่อย ๆ เปลี่ยนจากโอเชียนไปจับจ้องที่โรแนนแทน
“เพราะผมเพิ่งได้ยินข่าวน่าสนใจมานิดหน่อย”
“ข่าวอะไร?”
“คุณรู้เรื่องการประท้วงในเขต 43 ไหม?”
เจมส์ทำหน้ามึน เห็นชัดว่าไม่รู้
แต่ทหารรับจ้างบางคนที่รู้ข่าวก็พยักหน้า
“หมายถึงโรงงานฝ้ายที่ประท้วงกันนั่นน่ะเหรอ?”
“ใช่ แบบนั้นแหละจะได้เล่าให้ฟังง่ายขึ้น เห็นว่า มีคนงานได้รับบาดเจ็บสาหัสในโรงงานนั้น แต่นายจ้างกลับไล่ออกโดยไม่จ่ายอะไรเลยคนงานเลยรวมตัวกันประท้วง”
“แล้วมันเกี่ยวอะไรกับเรื่องที่เกิดขึ้นตอนนี้?”
“เดี๋ยวพอฟังต่อก็จะเข้าใจเอง เอาเป็นว่า สรุปสั้น ๆ เลยนะครับนายจ้างไม่ยอมให้คนงานประท้วงเขาแก้ปัญหาโดยใช้เงินจ้างพวกอันธพาล… แถมเป็นพวกที่อันตรายสุด ๆ ด้วย”
“แก๊งอันธพาล?”
มีใครบ
