ม้แต่ในหน่วยพิทักษ์ราตรีก็ไม่มี
โค่วอันตูพยักพเยิดไปทางชั้นบน “อยู่ไกลสุดฟ้าแต่ใกล้แค่ปลายจมูก”
“ท่านหมายถึงเจ้าของร้าน”
กู้เฉิงถามอย่างประหลาดใจ
เจ้าของโรงเตี๊ยมแห่งนี้งดงามเย้ายวนมากก็จริง แต่โดยทั่วไปแล้วหัวหน้าตลาดมืดที่ขายข่าวสาร คนในยุทธภพที่รู้ข่าววงใน ก็น่าจะเป็นคนในยุทธภพ แต่เขาไม่รู้สึกถึงร่องรอยการฝึกตนบนตัวของเจ้าของร้านเลย
โค่วอันตูพูดเสียงเบา “ไม่มีเจ้าของแล้วจะมีเจ้าของร้านได้อย่างไร โรงเตี๊ยมแห่งนี้ก็คือนาง โรงเตี๊ยมไร้นามชิวเอ้อร์เหนียงมีชื่อเสียงมากในรัศมีร้อยลี้แถบนี้
พี่กู้เจ้าคงมาแคว้นหนานอี๋เป็นครั้งแรกใช่หรือไม่
ตอนเจ้ามาน่าจะสังเกตเห็นแล้วว่า หลายสิบลี้ก่อนหน้านี้ไม่มีโรงเตี๊ยมสักแห่ง เจ้าออกจากโรงเตี๊ยมไปอีกหลายสิบลี้ก็ไม่มีโรงเตี๊ยมสักแห่งเช่นกัน
โรงเตี๊ยมไร้นามแห่งนี้เป็นโรงเตี๊ยมเพียงแห่งเดียวในรัศมีร้อยลี้ ชาวยุทธภพนอกรีตเดินทางมาพักค้างแรม แลกเปลี่ยนข่าวสารอะไรก็อยู่ที่นี่
แต่มีเพียงข้อเดียว อย่าไปคิดไม่ดีกับชิวเอ้อร์เหนียง นางเป็นดอกไม้มีหนาม ทิ่มเจ็บมาก
หลังโรงเตี๊ยมเลี้ยงสุนัขไว้หลายตัว ตาทุกตัวแดงก่ำ นั่นเพราะกินเนื้อมนุษย์
ใครก็ตามที่ไม่รู้จักที่ต่ำที่สูงกล้าไปลวนลามชิวเอ้อร์เหนียง จุดจบจะน่าอนาถมาก”
แววตาของกู้เฉิงฉายแววประหลาดใจ ที่แท้เจ้าของโรงเตี๊ยมชิวเอ้อร์เหนียงคนนี้คือผู้ที่ซ่อนตัวลึกอย่างแท้จริง
โรงเตี๊ยมเพียงแห่งเดียวในรัศมีร้อยลี้สามารถย
