บทที่ 86 – พวกคลั่งรักมักตายไม่ดี
เฉิงเจี้ยนแห่งสำนักเสวียนอู่เจินจงได้ยินเสียงแหลมดังมาจากในเมือง เขาก็ยังคงมึนงงเล็กน้อย
นักพรตนอกรีตชั้นต่ำกลุ่มนี้แม้จะดูเหมือนเป็นกลุ่มคนที่ไม่มีระเบียบวินัย แต่การลงมือกลับรวดเร็วมากทีเดียว แก้ปัญหาได้เร็วขนาดนี้เลยรึ
เขารีบเดินไปยังหออู่เหอ เตรียมจะไปเอาหัวของกู้เฉิง
เมื่อเขาเดินมาถึงหน้าหอถึงได้พบว่าประตูใหญ่พังทลายไปแล้ว กลิ่นคาวเลือดที่คละคลุ้งลอยออกมาจากข้างใน
เมื่อเหยียบเข้าไปในหออู่เหอ ศพที่เต็มพื้นก็ทำให้เขาตกใจจนแทบสิ้นสติ ยิ่งไม่ต้องพูดถึงว่ายังมีร่างหนึ่งกำลังนั่งหันหลังให้เขาอยู่ที่นั่น กำลังเพลิดเพลินกับอาหารและสุราบนโต๊ะ
ท่ามกลางกองศพกำลังกินดื่มอย่างเอร็ดอร่อย ฉากเช่นนี้ดูอย่างไรก็แปลกประหลาด
เฉิงเจี้ยนคนนั้นขมวดคิ้ว “แค่ฆ่ากู้เฉิงคนเดียว ทำไมถึงตายกันเยอะขนาดนี้”
ร่างที่หันหลังให้เขาหันหน้ามา กล่าวเรียบๆ “ฆ่ากู้เฉิงคนเดียว แต่จะตายกันเยอะกว่านี้ ไม่ใช่แค่ที่เห็นตรงหน้านี้”
เมื่อเห็นหน้าตาของคนตรงหน้า เฉิงเจี้ยนก็ราวกับเห็นผี
คนบ้าบิ่นไม่กลัวตายสิบกว่าคน นักสู้ยุทธภพนอกรีตที่ฝีมือไม่ด้อยเลยร่วมมือกันลอบสังหารคนผู้นี้ แต่กลับถูกเขาคนเดียวฆ่าจนหมดสิ้น นี่มันปีศาจอะไรกัน
ในจดหมายที่ไป๋จื่อเวยส่งมาเพียงแค่กล่าวว่ากู้เฉิงเป็นผู้ตรวจการณ์ราตรีของหน่วยพิทักษ์ราตรี ไม่ได้กล่าวถึงฝีมือของกู้เฉิงเลย แต่ผู้ตรวจการณ์ราตรีของหน่วยพิทักษ์ราตรี
